Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

Na rysunku pokazano typową antenę prętową systemu łączności COM w paśmie VHF, a nie element systemów nawigacyjnych ADF, ILS czy DME. Wiele osób myli te anteny, bo na pierwszy rzut oka większość zewnętrznych elementów awioniki to po prostu różne „patyczki” i „płetwy” wystające z kadłuba. Jeśli jednak popatrzymy na funkcję i zakres częstotliwości, różnice są dosyć wyraźne. System ADF pracuje w paśmie LF/MF i zazwyczaj korzysta z anten ramkowych lub tzw. anten sense, często o bardziej złożonej geometrii niż pojedynczy prosty pręt; w nowocześniejszych instalacjach stosuje się małe, płaskie obudowy z kilkoma elementami wewnątrz, a nie pojedynczy maszt. Antena ILS to w praktyce dwa różne typy anten naziemnych (LOC i GS), natomiast na pokładzie samolotu nie montuje się specjalnej „anteny ILS” w takiej formie jak na rysunku. Sygnały ILS są zwykle odbierane przez anteny VHF NAV, często w formie dwóch prętów na stateczniku pionowym lub wbudowane w krawędzie, a nie przez pojedynczy, pochylony pręt na kadłubie. Z kolei DME pracuje w paśmie UHF i korzysta z anten o zupełnie innym kształcie, najczęściej krótkich anten blade, czasem w układzie podwójnym, o charakterystyce dopasowanej do pracy impulsowej i innego zakresu częstotliwości. Typowym błędem myślowym jest zakładanie, że dowolna antena prętowa to ADF albo że każdy system nawigacyjny ma „swoją” widoczną antenę w formie masztu. W praktyce projektanci dążą do minimalizacji oporu i łączenia funkcji anten, dlatego wygląd zewnętrzny mocno zależy od pasma i przeznaczenia. Warto kojarzyć: długie pręty VHF na kadłubie to zwykle COM, podwójne pręty na stateczniku – NAV/ILS, płaskie płetwy i małe „grzybki” – głównie DME, GPS, transponder, TCAS. Takie skojarzenie bardzo ułatwia diagnostykę usterek i orientację w dokumentacji serwisowej.