Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

Określenie „glide slope transmitter” dotyczy konkretnego elementu systemu ILS i łatwo tu o pomyłkę, bo na podejściu precyzyjnym działa kilka różnych instalacji naziemnych jednocześnie. „Glide slope” to ścieżka schodzenia, czyli pionowe prowadzenie samolotu w dół po określonym kącie, natomiast sama radiolatarnia kursu (localizer) odpowiada wyłącznie za prowadzenie poziome – w lewo i w prawo względem osi pasa. Dlatego kojarzenie nadajnika glide slope z radiolatarnią kursu jest nieprecyzyjne: są to dwie różne części systemu ILS, pracujące w innych zakresach częstotliwości i z inną geometrią anten. Częsty błąd to też łączenie glide slope z dalmierzem, bo wiele podejść opisuje się jako ILS/DME. DME (Distance Measuring Equipment) to osobny system pomiaru odległości, pracujący w paśmie UHF, który podaje dystans do stacji, ale nie ma nic wspólnego z wyznaczaniem kąta zniżania. Glide slope nie mierzy odległości, tylko generuje charakterystyczne pole elektromagnetyczne złożone z dwóch modulacji (90 Hz i 150 Hz), na podstawie których odbiornik w samolocie oblicza odchyłkę od idealnej ścieżki pionowej. Radiolatarnie markerowe (outer, middle, inner marker) to kolejna rzecz, z którą czasem mylnie się to łączy. Markery sygnalizują przelot nad określonymi punktami na trasie podejścia, dają krótkotrwały sygnał dźwiękowy i świetlny, ale nie prowadzą samolotu ani po kursie, ani po ścieżce. W nowoczesnych instalacjach są zresztą często zastępowane przez DME lub GPS. Glide slope transmitter jest więc dedykowanym nadajnikiem ścieżki schodzenia, integralną częścią systemu ILS, zgodnie z wymaganiami ICAO Annex 10 – i tylko tak należy go rozumieć w kontekście awioniki i eksploatacji systemów nawigacyjnych.