Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

W tym zadaniu łatwo wpaść w kilka typowych pułapek rachunkowych i interpretacyjnych. Najczęstszy błąd polega na tym, że ktoś patrzy na rysunek „na oko” i od razu zakłada, że skoro większość rezystorów ma małe wartości (10 Ω, 20 Ω), to rezystancja zastępcza też musi być bardzo mała, rzędu 5 Ω. To myślenie wynika z intuicji, że połączenie równoległe zawsze bardzo mocno obniża opór. Rzeczywiście, równoległe łączenie zmniejsza rezystancję, ale tylko w ramach jednej gałęzi. Jeśli później te gałęzie są jeszcze łączone szeregowo, to wynik już tak drastycznie nie spada. W efekcie wybór 5 Ω oznacza, że ktoś najprawdopodobniej zsumował odwrotności dla wszystkich rezystorów, traktując je jak jedną wielką kombinację równoległą, co jest po prostu niezgodne z topologią obwodu. Inny typowy trop prowadzący do odpowiedzi 10 Ω polega na mechanicznym stosowaniu wzoru na dwa równoległe oporniki: Rz = (R·R)/(R+R) i wykorzystaniu tylko części elementów z rysunku, np. policzeniu jedynie R3 ∥ R4 albo R5 ∥ R6, a zignorowaniu pozostałych. To pokazuje, że schemat nie został dobrze przeanalizowany jako całość, tylko „wyrwano” z niego jedną parę i na tym zakończono obliczenia. Z kolei wynik 20 Ω często bierze się z sumowania tylko rezystorów w oczywistym szeregu, czyli R3 + R4, bez uwzględnienia, że pozostałe gałęzie również przewodzą prąd i wpływają na końcową rezystancję widzianą przez źródło. W praktyce, zgodnie z zasadami stosowanymi w elektrotechnice lotniczej i ogólnie w instalacjach elektrycznych, zawsze trzeba najpierw ustalić, które elementy są na pewno w tym samym węźle, potem krok po kroku redukować układ: najpierw równoległe pary (jak R1 z R2, czy R5 z R6), później połączenia szeregowe (jak R3 z R4). Dopiero po takiej systematycznej analizie można mówić o poprawnej rezystancji zastępczej i na tej podstawie dobierać zabezpieczenia, przewody czy parametry źródła. Pomijanie którejkolwiek gałęzi, mieszanie szeregowego z równoległym albo intuicyjne „zgadywanie” małych wartości jest sprzeczne z dobrymi praktykami projektowania obwodów – w realnym samolocie takie podejście skończyłoby się niewłaściwym doborem bezpieczników, przegrzewaniem przewodów albo nieprawidłową pracą odbiorników.