Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

Ruch spiralny samolotu bywa mylący, bo w locie odczuwa się go jako powolne „wciąganie” maszyny w coraz większe przechylenie i zmianę kursu, a nie jako szybkie kołysanie. To prowadzi do pokusy, żeby traktować go jako ruch aperiodyczny, czyli taki, który nie ma charakteru oscylacyjnego. Tymczasem w klasycznej teorii stateczności poprzecznej i kierunkowej spiral mode jest zaliczany do wolnozmiennych modów oscylacyjnych, o bardzo małej częstotliwości i często słabym tłumieniu. Matematyczne modele dynamiki lotu pokazują, że mamy do czynienia z rozwiązaniem równań ruchu, które ma cechy oscylacji, tylko rozciągniętej w czasie tak bardzo, że subiektywnie wydaje się „jednostronne”. Błąd myślowy polega na utożsamianiu słowa „oscylacyjny” wyłącznie z szybkim bujaniem typu holenderski krok, gdzie samolot wyraźnie kiwa się w prawo–lewo. Druga pułapka to skojarzenie słowa „szybkozmienny” z każdą sytuacją, która wydaje się niebezpieczna. W praktyce ruch spiralny jest właśnie groźny przez to, że jest powolny – pilot często nie zauważa, jak przechylenie i prędkość opadania rosną stopniowo, aż do momentu, gdy parametry lotu wychodzą poza bezpieczne granice. W dobrych praktykach szkoleniowych podkreśla się, że szybkie mody ruchu (jak przechyłowy roll mode) są krótkotrwałe i łatwo je stłumić, natomiast wolne mody, w tym spiralny, wymagają świadomej kontroli kierunku i przechylenia oraz właściwego użycia steru kierunku i lotek. Opisywanie ruchu spiralnego jako aperiodycznego, czy to wolno-, czy szybkozmiennego, zaciera ważne rozróżnienie między jednorazową odpowiedzią układu a trybem własnym samolotu. Dlatego w analizie stateczności i zgodnie z literaturą z dynamiki lotu przyjmuje się, że jest to ruch oscylacyjny wolnozmienny, nawet jeśli z fotela pilota wygląda to trochę inaczej.