Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

Równanie Bernoulliego w swojej klasycznej postaci to model idealizowany. Zakłada się w nim płyn nieściśliwy, bezlepki, przepływ ustalony i wzdłuż linii prądu. W takim ujęciu całkowita energia mechaniczna płynu jest zachowana, więc między dwoma przekrojami nie występują żadne straty energii. To jest założenie modelu, a nie wynik obliczeń. Typowy błąd polega na tym, że ktoś przenosi intuicję z rzeczywistych instalacji hydraulicznych, gdzie lepkość i opory są bardzo istotne, na równanie Bernoulliego, które opisuje sytuację „świata idealnego”. Pojawia się wtedy pomysł, że skoro w prawdziwym przewodzie są straty, to w równaniu Bernoulliego też muszą być, najlepiej stałe i zależne od lepkości. Tymczasem zależność strat od lepkości, chropowatości ścianek, długości przewodu i prędkości przepływu opisuje się np. równaniem Darcy’ego–Weisbacha czy wzorami empirycznymi, ale są to DODATKOWE człony, wykraczające poza podstawową formę równania Bernoulliego. Kolejne mylne wyobrażenie to liniowa zależność strat od prędkości. W przepływach rozwiniętych technika przyjmuje, że straty ciśnienia w przewodach są w praktyce proporcjonalne do kwadratu prędkości, co wynika z charakteru przepływu turbulentnego i potwierdzają to normy oraz charakterystyki armatury przepływowej. Jednak to znowu dotyczy przepływu rzeczywistego, a nie idealnego Bernoulliego. Wreszcie, samo stwierdzenie, że straty w równaniu Bernoulliego są zmienne i zależne od kwadratu prędkości, miesza dwa światy: równanie energii dla przepływu rzeczywistego i uproszczone równanie Bernoulliego. W wersji idealnej równanie Bernoulliego w ogóle nie zawiera członu strat, więc nie można mówić ani o ich stałości, ani o zależności liniowej, ani o kwadratowej od prędkości. Z mojego doświadczenia dobrze jest wyraźnie rozdzielać: Bernoulli – model bez strat; rozszerzone równanie energii – model z dodatkowymi stratami wynikającymi z lepkości i oporów.