Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

W systemach GNSS łatwo się pomylić, bo sygnał zawiera sporo różnych informacji: częstotliwość nośnej, kod, dane nawigacyjne. Jednak fundamentem wyznaczania pozycji nie jest ani prędkość odbiornika względem satelity, ani samo przesunięcie Dopplera, ani wysokość satelity nad odbiornikiem. Kluczowy jest pomiar odległości, a dokładniej czasu propagacji sygnału. Prędkość odbiornika względem satelity rzeczywiście wpływa na odbierany sygnał, ale głównie przez efekt Dopplera. Ten efekt wykorzystuje się do wyznaczania prędkości (tzw. pomiar prędkości Dopplerowskiej), stabilizacji śledzenia częstotliwości i poprawy filtrów w odbiorniku, ale nie jest to podstawowa metoda określania położenia. Można powiedzieć, że Doppler jest dodatkiem, który wspiera nawigację, a nie głównym narzędziem do liczenia pozycji. Przesunięcie Dopplera samego sygnału nawigacyjnego jest więc bardzo ważne, ale głównie jako informacja o wektorze prędkości i do bardziej zaawansowanego śledzenia orbit satelitów, a nie do wyznaczania współrzędnych użytkownika w klasycznym odbiorniku lotniczym. Kolejny częsty błąd to myślenie, że wystarczy znać wysokość satelity nad odbiornikiem. Wysokości satelitów GNSS są w zasadzie stałe i dobrze znane (orbity średnie około 20 000 km), ale sama wysokość nad użytkownikiem nic nie daje, jeśli nie znamy dokładnej odległości w przestrzeni trójwymiarowej. Systemy nawigacyjne wykorzystują pełne współrzędne satelitów z efemeryd, a nie tylko ich wysokość nad horyzontem. Typowym błędem myślowym jest też mieszanie pojęć: ktoś słyszał, że "GPS mierzy prędkość z Dopplera" i z tego wyciąga wniosek, że pozycja też jest z Dopplera. W rzeczywistości pozycja jest z pomiaru czasu, a prędkość często z Dopplera, bo jest po prostu dokładniejsza i mniej zaszumiona. Z punktu widzenia dobrych praktyk w awionice warto zapamiętać prosty schemat: pozycja = odległości do kilku satelitów, prędkość = analiza zmian fazy / Dopplera, a dane orbitalne i wysokości satelitów służą tylko jako wejście do tych obliczeń, a nie jako samodzielna metoda nawigacji.