Kwalifikacja: TLO.01 - Wykonywanie obsługi technicznej wyposażenia awionicznego i elektrycznego statków powietrznych

Żeby dobrze zrozumieć to pytanie, warto na chwilę uporządkować sobie układ osi samolotu i sposób działania sztucznego horyzontu. W samolocie przyjmujemy trzy prostopadłe osie: x-x wzdłuż kadłuba (do przodu), y-y poprzecznie (w prawo), oraz z-z pionowo względem konstrukcji. Typowy błąd polega na tym, że ktoś patrzy na obrazek wskaźnika i intuicyjnie kojarzy ruch wskazówki z kierunkiem osi, a nie z tym, jak faktycznie jest ustawiony wirnik giroskopu wewnątrz obudowy. Pomylenie z osią x-x wynika często z wyobrażenia, że skoro samolot „pochyla nos” góra–dół, to wirnik musi być ustawiony wzdłuż kadłuba. W rzeczywistości przyrząd musi wykrywać ten ruch jako odchylenie względem stabilnej w przestrzeni osi pionowej, a nie być z nią równoległy. Gdyby główna oś giroskopu była zgodna z x-x, sztywność w przestrzeni pojawiłaby się wzdłuż nosa samolotu, a wskaźnik nie reagowałby poprawnie na kombinację przechyłu i wznoszenia/opadania, tylko zachowywałby się dość dziwnie z punktu widzenia pilota. Z kolei skojarzenie z osią y-y jest częste u osób, które mylą przechył (roll) z kierunkiem działania giroskopu. Przechył odbywa się przecież wokół osi x-x, a nie y-y, a sam wirnik musi mieć oś obrotu tak ustawioną, żeby ruchy wokół x i y mogły zostać wykryte jako zmiany względem pionu. Gdyby oś główna giroskopu była równoległa do y-y, przyrząd byłby wrażliwy głównie na ruchy wokół pozostałych osi, ale nie dawałby stabilnego odniesienia do horyzontu tak, jak tego oczekuje pilot. Jeszcze inny błąd to odpowiedź, że oś jest równoległa do płaszczyzny xy samolotu. To w praktyce oznaczałoby oś giroskopu poziomą, a więc brak bezpośredniego odniesienia do wektora grawitacji. Sztuczny horyzont potrzebuje wirnika, który „trzyma” pion w przestrzeni, dzięki czemu ruchy kadłuba względem grawitacji można odwzorować na tarczy. Konstruktorzy przyrządów i normy lotnicze od lat trzymają się koncepcji pionowego żyroskopu dla wskaźnika położenia, bo tylko takie ustawienie osi pozwala na wiarygodne wskazanie zarówno przechyłu, jak i pochylenia w całym typowym zakresie kątów roboczych. Dlatego każda odpowiedź, która nie wskazuje osi z-z jako głównej osi giroskopu, jest sprzeczna z zasadą działania tego konkretnego wskaźnika.