Kwalifikacja: BUD.13 - Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych

Przy wykonywaniu połączeń międzywarstwowych w nawierzchniach podatnych można się pomylić, bo istnieje kilka materiałów, które na pierwszy rzut oka wydają się pasować, ale w rzeczywistości nie spełniają wszystkich wymagań tej technologii. Asfalt modyfikowany faktycznie ma lepsze właściwości od zwykłego asfaltu, jest bardziej elastyczny i odporny na deformacje, jednak używa się go głównie jako lepiszcza do produkcji mieszanki mineralno-asfaltowej albo do warstw ścieralnych czy wiążących, a nie do wykonywania cienkich warstw sczepnych. W przypadku mleczka wapiennego to już w ogóle zupełnie inny produkt – ma zastosowanie raczej przy stabilizacji gruntów czy jako dodatek do niektórych mieszanin mineralnych, ale nie tworzy trwałej, lepkiej warstwy, która zapewniłaby dobrą przyczepność pomiędzy warstwami bitumicznymi. Z kolei asfalt zwykły, czyli tzw. asfalt drogowy, wymaga podgrzewania do bardzo wysokiej temperatury, żeby można go było rozprowadzić, co na budowie jest bardzo niewygodne i nieekonomiczne. W dodatku rozprowadzenie cienkiej, równomiernej warstwy asfaltu na zimno praktycznie nie jest możliwe – a właśnie to jest kluczowe dla międzywarstwowych połączeń. Często spotykam się z przekonaniem, że „każdy asfalt się nada”, ale to niestety prowadzi do błędów wykonawczych i powstawania uszkodzeń w nawierzchni. Najlepszą praktyką jest stosowanie emulsji asfaltowej, bo jest łatwa w użyciu, dobrze się rozprowadza nawet przy niższych temperaturach i zapewnia trwałe połączenie warstw, co potwierdzają zarówno polskie normy, jak i doświadczenia z placu budowy. Błędem jest więc sugerowanie się samą nazwą produktu bez uwzględnienia jego właściwości technologicznych i wymagań danej operacji robót drogowych.