Kwalifikacja: BUD.13 - Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych

Mimo że terminy typu mulda, ściek czy przykanalik mogą się gdzieś przewijać w praktyce drogowej, to jednak nie mają one większego znaczenia w kontekście obniżania poziomu wód gruntowych pod przyszłą konstrukcją drogi. Muldy, czyli zagłębienia w przekroju poprzecznym drogi, służą raczej do powierzchniowego zbierania i odprowadzania wód opadowych, a nie do interwencji w głębszych warstwach gruntu. Ich rola ogranicza się do kształtowania spływu powierzchniowego i ochrony skarp czy poboczy, natomiast nie mają żadnego wpływu na warunki wodne pod samą konstrukcją drogową. Podobnie – ścieki drogowe, często mylone z systemami drenarskimi, to w praktyce kanały lub rowy odprowadzające wodę z powierzchni jezdni i pobocza na dalsze odcinki rowów melioracyjnych lub bezpośrednio do odbiorników. Nie penetrują one jednak głębiej w grunt ani nie mają bezpośredniego wpływu na poziom zwierciadła wody gruntowej. Przykanaliki natomiast to niewielkie przewody odprowadzające ścieki bytowe z posesji do sieci kanalizacyjnej, zupełnie nie mające związku z gospodarką wodami opadowymi ani gruntowymi na potrzeby dróg. Najczęstszą przyczyną mylenia tych pojęć jest powierzchowne rozumienie pojęcia „odwodnienie” – wielu osobom wydaje się, że każde odprowadzenie wody spod drogi to już odwodnienie gruntu. W rzeczywistości, tylko systemy drenażowe są projektowane z myślą o aktywnym obniżeniu poziomu wód gruntowych i zapewnieniu trwałości konstrukcji nawierzchni – wszystkie pozostałe rozwiązania dotyczą powierzchniowego lub ściekowego odprowadzenia wody. Bez uwzględnienia drenów trudno mówić o prawidłowej ochronie podłoża drogowego przed negatywnymi skutkami oddziaływania wód gruntowych, co zresztą wielokrotnie potwierdzają branżowe normy i wytyczne techniczne.