Kwalifikacja: CES.03 - Organizacja i kontrolowanie procesów w przemyśle ceramicznym

W przypadku sita do kontroli szkliw surowych bardzo łatwo popełnić błąd, wybierając zbyt duże albo zbyt małe oczko. Często spotyka się przekonanie, że im drobniejsze sito, tym lepiej – dlatego niektórzy wskazują np. 0,01 mm, ale to już przesada i w praktyce nie da się przez tak drobne sito przecisnąć nawet dobrze zmielonej masy szkliwnej. Sita o tej wielkości używa się raczej w laboratoriach, do bardzo precyzyjnego rozdzielania czy analiz granulometrycznych, a nie w codziennej produkcji ceramiki. Z drugiej strony, rozmiary rzędu 1,50 mm lub 2,50 mm są zdecydowanie za duże – takie oczka przepuszczą większość grudek, zanieczyszczenia i nieprzemielone cząstki. To prowadzi do powstawania wad powierzchniowych, np. wyczuwalnych pod palcem szorstkości albo wręcz widocznych gołym okiem punktowych defektów po wypale. Moim zdaniem często wynika to z mylenia sita do szkliw z sitem do przesiewania glin czy mas ceramicznych, gdzie faktycznie używa się większych oczek. Jednak w przypadku szkliw priorytetem jest pełna jednorodność – dlatego praktyka branżowa oraz normy narzucają oczko 0,06 mm, co pozwala uzyskać odpowiedni stopień rozdrobnienia i czystości masy. Zbyt duże sito mija się z celem, bo nie spełni wymogów jakościowych, a zbyt małe utrudni proces i może nawet prowadzić do strat materiałowych albo zapychania się sita. Warto zwracać na to uwagę, bo konsekwencje błędnego wyboru mogą być kosztowne – od odrzutów po reklamację całych partii produktów. Dobór odpowiedniego sita to taki drobny, ale bardzo ważny krok w technologii ceramiki i szkliwienia.