Kwalifikacja: CES.03 - Organizacja i kontrolowanie procesów w przemyśle ceramicznym

Pojęcie masy lejnej bardzo często bywa mylone z innymi typami mas ceramicznych, przez co nietrudno pomylić metody jej przygotowania. Często spotyka się przekonanie, że zwykłe mieszanie czy nawet nawilżanie surowców w mieszadłach zetowych lub ślimakowych wystarczy, by uzyskać właściwą masę lejną. W praktyce jednak te urządzenia wykorzystuje się raczej do przygotowania plastycznej masy ceramicznej, która ma zupełnie inną konsystencję niż masa lejna – jest bardziej zwarta i nadaje się do formowania ręcznego albo prasowania, nie do wylewania. Gniotownik natomiast służy głównie do wstępnego rozdrabniania i ugniatania surowca o większym uziarnieniu, ale nie zapewnia wystarczającej homogenizacji ani nie pozwala uzyskać płynnej konsystencji wymaganej przy masach lejnych. Typowym błędem jest także przekonanie, że wystarczy samo nawilżenie czy rozdrobnienie bez dokładnego mielenia, co prowadzi do powstawania grudek i niejednolitej struktury masy, przez co produkt końcowy może mieć wady powierzchniowe albo pory. Kluczowe dla jakości masy lejnej jest drobne mielenie, które można osiągnąć tylko w młynie kulowym, bo tylko tam surowce są intensywnie ścierane, a mieszanie przebiega jednocześnie z rozdrabnianiem. Taka technologia jest standardem w profesjonalnej produkcji, mocno opisana w podręcznikach oraz normach, jak PN-EN 15970. Z mojego doświadczenia wynika, że pominięcie młyna kulowego to prosta droga do problemów z jakością, a stosowanie innych urządzeń warto rozważać jedynie jako etap wstępny, nie końcowy przy masie lejnej.