Na podstawie informacji zawartych w opisie określ, jaki rodzaj zakładu należy wykonać w złączach pionowych rury spustowej z blachy tytan-cynk 0,6 mm.
| Zasady wykonania rur spustowych | |
|---|---|
| Rury spustowe – z blachy tytan-cynk 0,6 mm | |
| 1. | powinny być łączone w złączach pionowych na rąbek pojedynczy leżący, a w złączach poziomych na zakład szerokości 40mm; złącza powinny być lutowane na całej długości, |
| 2. | rury spustowe powinny być mocowane do ścian uchwytami, rozstawionymi w odstępach nie większych niż 2 m, |
| 3. | uchwyty powinny być mocowane w sposób trwały, |
| 4. | rury spustowe odprowadzające wodę do kanalizacji powinny być wpuszczone do rury na głębokość kielicha. |
Ta odpowiedź jest jak najbardziej prawidłowa, bo zgodnie z zasadami wykonywania rur spustowych z blachy tytan-cynk 0,6 mm, właśnie w pionowych złączach stosuje się rąbek pojedynczy leżący. To nie jest przypadek — taki sposób łączenia zapewnia odpowiednią szczelność i trwałość, a jednocześnie jest prosty do wykonania w praktyce na budowie. Rąbek leżący, w przeciwieństwie do stojącego, znacznie lepiej radzi sobie z odprowadzaniem wody, bo nie tworzy tzw. kieszeni, w których może zalegać wilgoć lub zbierać się brud. Z mojego doświadczenia wynika, że jest to rozwiązanie bardzo popularne w Polsce, szczególnie w przypadku blach szlachetnych (jak tytan-cynk), które mają pracować przez dziesięciolecia. Branżowe standardy, choćby wytyczne Polskiego Stowarzyszenia Dekarzy, także rekomendują właśnie taki rodzaj rąbka w pionowych złączach rur. Warto dodać, że taki zakład umożliwia późniejsze lutowanie na całej długości, co znacznie podnosi bezpieczeństwo użytkowania systemu rynnowego. W praktyce często spotyka się, że osoby początkujące mają z tym problem, bo rąbek leżący wymaga trochę wprawy, ale potem już idzie z górki. Moim zdaniem, jeśli chcesz, by instalacja była szczelna i niezawodna, to nie ma lepszej opcji niż właśnie rąbek pojedynczy leżący w tym zastosowaniu. Tak się to robi zawodowo!
Często się zdarza, że wybierając typ rąbka do złącza pionowego rury spustowej, myli się pojęcia związane z rąbkiem stojącym i leżącym, zwłaszcza jeśli ktoś pracuje na różnych rodzajach blach albo korzysta z innych systemów. Rąbek pojedynczy stojący oraz rąbki podwójne spotyka się raczej przy wykonywaniu pokryć dachowych czy elewacji, gdzie wymagana jest większa szczelność i sztywność połączenia na płaskich powierzchniach, a nie w rurach spustowych. Rąbek podwójny, zarówno stojący jak i leżący, jest bardziej czasochłonny do wykonania i często po prostu zbyt masywny oraz niepotrzebnie skomplikowany przy rurach spustowych – nie daje też dodatkowych korzyści w pionowych złączach rury, bo przepływ wody i tak wymusza inne rozwiązania. Natomiast wybór rąbka pojedynczego stojącego to typowy błąd, bo taka technika sprawia, że woda może zatrzymać się w zakamarkach i z czasem powodować korozję lub powstawanie nieszczelności. Branżowe normy i dobre praktyki jasno wskazują, że w pionowych złączach rur spustowych z tytan-cynku stosuje się rąbek pojedynczy leżący – odwołują się do tego zarówno instrukcje producentów, jak i zalecenia Polskiego Stowarzyszenia Dekarzy. Typowym błędem myślowym jest też sugerowanie się mocniejszym połączeniem, jakie daje rąbek podwójny, ale przy rurach spustowych po prostu nie jest to potrzebne, bo nie mamy tu aż takich naprężeń czy ryzyka rozszczelnienia jak na połaci dachowej. Praktycznie rzecz biorąc – rąbek pojedynczy leżący jest wystarczający, łatwy w lutowaniu i zapewnia długowieczność instalacji, czego nie można powiedzieć o innych opcjach w tym konkretnym zastosowaniu.