Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo większość wymienionych materiałów spotykamy w protetyce albo szerzej w technice dentystycznej, ale nie każdy materiał metaliczny nadaje się od razu na implant. Kluczowe są tutaj dwa pojęcia: biokompatybilność i osteointegracja. Sam fakt, że materiał jest „twardy” czy „wytrzymały”, nie wystarcza. Tlenek glinu kojarzy się słusznie z ceramiką stomatologiczną – jest stosowany w uzupełnieniach stałych, jako materiał konstrukcyjny starych generacji koron pełnoceramicznych czy wkładów, ma dobrą wytrzymałość i estetykę. Jednak nie jest to standardowy materiał implantologiczny, bo nie zapewnia tak przewidywalnej osteointegracji jak tytan, jest kruchy i gorzej znosi obciążenia dynamiczne w kości. Stal węglowa natomiast w ogóle nie spełnia współczesnych wymogów biokompatybilności w jamie ustnej – ma słabą odporność korozyjną, może uwalniać jony i wywoływać reakcje zapalne, a w kontakcie ze śliną i obciążeniami żucia szybko ulega degradacji. W nowoczesnej stomatologii unika się jej w bezpośrednim, długotrwałym kontakcie z tkankami. Stop chromu i niklu jest już bliższy naszej codziennej pracy w pracowni, bo wykorzystuje się go w protezach szkieletowych, klamrach, niektórych konstrukcjach ortodontycznych. Ma dobrą wytrzymałość i sprężystość, ale zawiera nikiel, który jest częstym alergenem, a jego odporność korozyjna i zachowanie w środowisku tkanki kostnej nie dorównują tytanowi. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro jakiś stop dobrze sprawdza się w protezach ruchomych albo aparatach ortodontycznych, to nada się też na implant. Tymczasem implant ma być trwale zrośnięty z kością, bez ruchomości, na dziesiątki lat. Dlatego w standardach implantologicznych praktycznie wyłącznym materiałem bazowym jest tytan i jego stopy, a inne wymienione opcje pozostają materiałami pomocniczymi w protetyce, ale nie do śródkostnych implantów zębowych.