Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Cecha kąta według Mühlreitera jest pojęciem ściśle związanym z morfologią koron zębów przednich, ale nie wszystkich, tylko konkretnie siecznych i kłów. Błędne odpowiedzi wynikają zwykle z mylenia ogólnego pojęcia „zęby przednie” z precyzyjnym zakresem tej cechy anatomicznej. U niektórych osób pojawia się przekonanie, że skoro kły mają wyraźne kontury, to cecha kąta dotyczy tylko ich. To za wąskie podejście, bo w klasycznym opisie Mühlreitera analizuje się zarówno kąty sieczne zębów siecznych, jak i przejścia krawędzi żującej w powierzchnie styczne kłów. Z drugiej strony, ograniczanie się tylko do zębów siecznych też jest niepoprawne, bo całe założenie polega na porównaniu kształtu kątów koron w grupie zębów przednich, a kły są tu bardzo ważnym punktem orientacyjnym, zwłaszcza przy odtwarzaniu kształtu łuku zębowego. Częsty błąd myślowy polega na rozszerzaniu tej cechy na wszystkie zęby, czyli także przedtrzonowce i trzonowce. Zęby boczne mają zupełnie inną morfologię: guzki, bruzdy, powierzchnie żujące, a nie wyraźne kąty sieczne, dlatego nie opisuje się ich cechą kąta, tylko innymi parametrami, jak liczba guzków, przebieg bruzd, kształt korony w rzucie okluzyjnym. W praktyce technika dentystycznego takie pomyłki mogą prowadzić do błędnego ustawienia zębów w protezie, bo ktoś próbuje na siłę znaleźć „kąty” tam, gdzie ich w sensie Mühlreitera po prostu nie ma. Dlatego dobrze jest zapamiętać, że cecha kąta służy rozpoznawaniu strony i orientacji tylko w obrębie siekaczy i kłów, zgodnie z klasyczną anatomią stomatologiczną i przyjętymi standardami nauczania w protetyce i stomatologii zachowawczej.