Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Nazwiska Fehr, Mayer, Gysi często przewijają się w literaturze z zakresu protetyki, więc całkiem łatwo się pomylić i powiązać je z condylatorem lub zębami Condyloform. Problem w tym, że te koncepcje dotyczą innych filozofii ustawiania zębów i innych rodzajów okluzji. U Fehra nacisk kładzie się raczej na zasady statycznej stabilizacji protez i uproszczone ustawianie zębów, bez tak rozbudowanej, indywidualnej analizy ruchów żuchwy przy pomocy condylatora. To bardziej klasyczna, mniej zindywidualizowana szkoła, która nie wykorzystuje specjalnie zaprojektowanych zębów Condyloform jako głównego elementu systemu. Mayer również nie jest twórcą systemu opartego na condylatorze; jego nazwisko bywa łączone z innymi aspektami okluzji i metod ustawiania zębów, ale nie z tą konkretną, mocno kinematyczną koncepcją Gerbera. Częsty błąd polega na tym, że jeśli ktoś kojarzy danego autora z okluzją w protezach całkowitych, to automatycznie przypisuje mu także condylator, co jest uproszczeniem. Gysi natomiast znany jest z klasycznych artykulatorów i zębów anatomicznych, a także z dużego wkładu w rozwój artykulacji w protetyce, ale jego system to inna filozofia niż metoda Gerbera. Artykulatory Gysiego i jego koncepcje okluzji nie są tożsame z condylatorem Gerbera ani z zaprojektowanymi pod tę metodę zębami Condyloform. Z mojego doświadczenia sporo osób wrzuca do jednego worka wszystkie „stare” nazwiska z protetyki, zamiast kojarzyć konkretne nazwisko z konkretnym systemem: condylator i Condyloform = Gerber, a nie ogólnie „jakiś artykulator”. Warto to sobie jasno uporządkować, bo w praktyce technicznej dobór systemu ustawiania zębów i rodzaju artykulatora realnie wpływa na stabilność, komfort i trwałość protez całkowitych.