Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Pacjent po leczeniu nowotworowym z rozległym ubytkiem tkanki kostnej w obrębie podniebienia to zupełnie inna sytuacja niż zwykła częściowa bezzębie czy klasyczne braki skrzydłowe. Tu głównym problemem nie jest tylko brak zębów, ale powstanie patologicznej komunikacji między jamą ustną a jamą nosową lub zatoką szczękową. Jeżeli zastosuje się typową protezę stałą opartą na zachowanym uzębieniu, nawet bardzo poprawnie wykonaną, to ona w ogóle nie rozwiązuje problemu ubytku podniebienia – most czy korony nie są w stanie zamknąć tej przetoki ani odtworzyć brakującej bariery tkanek miękkich i kostnych. To jest podstawowy błąd myślowy: skupienie się tylko na zębach, a pominięcie funkcji oddzielenia jam. Podobnie proteza szkieletowa z maksymalnie ograniczoną płytą może wydawać się „wygodna” i nowoczesna, ale przy rozległych ubytkach podniebienia ograniczona płyta to w praktyce brak możliwości szczelnego zamknięcia ubytku. Konstrukcja szkieletowa daje dobre podparcie i retencję przy typowych brakach częściowych, jednak nie jest projektowana do wypełniania dużych defektów po resekcjach nowotworowych. Z kolei klasyczna akrylowa proteza osiadająca z maksymalnie rozbudowaną płytą też nie jest właściwym rozwiązaniem, bo sama rozbudowa płyty nie tworzy prawidłowego obturatora – taka proteza będzie ciężka, często niestabilna, może drażnić blizny pooperacyjne i napromienione tkanki, a i tak nie zapewni wystarczającej szczelności przy skomplikowanym kształcie ubytku. W protetyce onkologicznej standardem jest myślenie w kategoriach obturatora, czyli elementu czynnie wypełniającego i zamykającego defekt, a nie zwykłego poszerzania płyty protezy. Dobór konstrukcji musi uwzględniać nie tylko retencję i podparcie, ale też możliwość odtworzenia funkcji połykania, mowy i ochrony dróg oddechowych przed aspiracją. Ignorowanie tej funkcjonalnej strony i traktowanie takiego pacjenta jak typowego pacjenta protetycznego prowadzi właśnie do wyboru rozwiązań, które na papierze wyglądają poprawnie, ale klinicznie nie spełniają swojej roli.