Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Klucz do tego pytania leży w podziale mas wyciskowych na sztywne i elastyczne. W praktyce protetycznej nie chodzi tylko o nazwę materiału, ale o jego zachowanie po związaniu i możliwość bezpiecznego wyjęcia wycisku z jamy ustnej. Materiały sztywne po stwardnieniu praktycznie się nie odkształcają sprężyście, dlatego nadają się głównie do pól bezzębnych, bez wyraźnych podcieni i zębów, przez które trzeba by „przeciągać” wycisk. Masy agarowe i alginatowe to typowe hydrokoagulujące i hydrokoloidowe masy elastyczne. Agar jest odwracalnym hydrożelem, wiąże fizycznie pod wpływem temperatury i po związaniu zachowuje sprężystość, więc można go zdejmować z zębów i przez podcienie bez pęknięcia. Alginat z kolei jest nieodwracalnym hydrożelem – bardzo popularnym w gabinetach do wycisków orientacyjnych, modeli diagnostycznych, łyżek indywidualnych. Ich podstawową cechą użytkową jest właśnie elastyczność po związaniu, a nie sztywność, dlatego zaliczamy je wyraźnie do mas elastycznych, nie sztywnych. Podobnie masy polisulfidowe, dawniej szeroko stosowane w protetyce stałej i częściowo ruchomej, to chemoutwardzalne elastomery o charakterystycznym zapachu i dość długim czasie wiązania. One również odkształcają się sprężyście i wracają do pierwotnego kształtu, co pozwala na dokładne odwzorowanie podcieni i struktur przyzębia. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie do „sztywnych” wszystkiego, co nie jest silikonem czy polieterem, albo kierowanie się jedynie konsystencją przed związaniem. W rzeczywistości klasyfikacja opiera się na właściwościach po związaniu. Z tego powodu spośród podanych opcji tylko masy stentsowe, czyli klasyczne masy na bazie tlenku cynku z eugenolem lub masy termoplastyczne do brzegowania, zaliczamy do grupy materiałów wyciskowych sztywnych, używanych głównie pod protezy całkowite na bezzębiu.