Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W aparatach ortodontycznych ruchomych wybór właściwej klamry retencyjnej ma ogromne znaczenie dla stabilności aparatu oraz komfortu pacjenta. Wiele osób myli różne typy klamer, bo na pierwszy rzut oka wszystkie są „drucikami” na zębach, ale ich konstrukcja i przeznaczenie są zupełnie inne. Klamra Grotha kojarzy się niektórym z elementem utrzymującym na zębach bocznych, jednak w praktyce ortodontycznej standardem dla pojedynczych trzonowców jest klamra Adamsa, ze względu na jej specyficzną geometrię i wykorzystanie podcieni w szkliwie. Groth nie jest typowym wyborem pierwszego rzutu na pojedynczy ząb trzonowy w klasycznych aparatach ruchomych, a trzymanie aparatu może być mniej przewidywalne niż przy Adamsie. Częstym błędem jest też utożsamianie każdej małej klamry z klamrą kulkową. Klamra kulkowa ma zakończenie w formie kulki i jest raczej elementem pomocniczym, używanym np. do lekkiej retencji na zębach przednich, czasem do zaczepiania elementów elastycznych, ale nie jest projektowana jako główna klamra utrzymująca na pojedynczym zębie trzonowym. Jej retencja jest znacznie słabsza i bardziej zależna od kształtu powierzchni zęba, dlatego opieranie na niej całego utrzymania aparatu na trzonowcu byłoby po prostu niepraktyczne. Podobnie klamra pętelkowa, mimo że wygląda efektownie i bywa stosowana np. na zębach przednich lub bocznych jako uzupełniający element retencyjny, nie zapewnia tak stabilnego zakotwiczenia jak klamra Adamsa na trzonowcu. Pętle mogą się łatwiej odkształcać, a powierzchnia kontaktu z zębem jest inna niż w konstrukcji Adamsa, która celowo wchodzi w podcienie i „klinuję się” na koronie. Typowym błędem myślowym jest kierowanie się nazwą lub ogólnym wyglądem klamry, zamiast zastanowić się nad biomechaniką: gdzie są podcienie, jakie siły działają na aparat, jak rozkłada się obciążenie na ząb. W nowoczesnych standardach ortodoncji ruchomej, jeśli mówimy konkretnie o pojedynczym zębie trzonowym jako głównym filarze, to klamra Adamsa pozostaje złotym standardem, a pozostałe wymienione rozwiązania pełnią raczej role uzupełniające lub są zarezerwowane dla innych sytuacji klinicznych niż ta z pytania.