Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W anatomii zębów bardzo łatwo się pomylić, bo patrząc na koronę sieczną widzimy kilka wyraźnych granic: przejście w stronę dziąsła, przejścia na powierzchnie styczne i na stronę podniebienną lub językową. Intuicyjnie można więc pomyśleć, że tych krawędzi jest dwie, trzy, a nawet cztery. Problem w tym, że w morfologii zębów pojęcie „krawędzi” nie jest liczone na zasadzie dowolnej linii obrysu, tylko jako wyraźna linia zbiegu dwóch powierzchni o znaczeniu funkcjonalnym. U siekaczy taką krawędzią jest brzeg sieczny, który realnie przecina pokarm i bierze udział w prowadzeniu siecznym. Linie przy szyjce zęba, czyli przejście korony w korzeń, są zaokrąglone i traktowane raczej jako okolica szyjkowa niż ostra krawędź. Podobnie przejścia z powierzchni przedsionkowej na styczne i na powierzchnię podniebienną/językową są wypukłe lub lekko zaokrąglone, bez charakteru ostrej krawędzi. Częstym błędem myślowym jest przenoszenie logiki z geometrii brył technicznych na anatomię – ktoś widzi cztery „boki” i od razu zakłada cztery krawędzie, jak w prostopadłościanie. Z mojego doświadczenia wynika, że takie patrzenie bardzo utrudnia później prawidłowe modelowanie koron w wosku czy kompozycie, bo prowadzi do zbyt kanciastych, nienaturalnych kształtów. W nowoczesnych opracowaniach z anatomii stomatologicznej podkreśla się, że powierzchnia przedsionkowa siekacza jest jedna, ciągła, a jej jedyną rzeczywiście funkcjonalną krawędzią jest brzeg sieczny. Zrozumienie tego ułatwia też ustawianie zębów w protezach całkowitych: technik ustawia siekacze tak, aby właśnie ta jedna krawędź – brzeg sieczny – prawidłowo kontaktowała z zębami przeciwstawnymi, a pozostałe przejścia pozostawały gładkie, zgodne z naturalną morfologią, a nie sztucznie „podkreślone” jako dodatkowe krawędzie.