Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Wysokość cokołu w modelach ortodontycznych nie jest kwestią dowolną ani wyłącznie „estetyczną”, tylko wynika z konkretnych zaleceń Polskiego Towarzystwa Ortodontycznego i z praktyki gabinetów ortodontycznych. Zbyt niski cokół, rzędu 7–8 mm, powoduje że model staje się mało stabilny, trudniej go pewnie chwycić, a przy intensywnym użytkowaniu w gabinecie łatwiej o uszkodzenia brzegu łuku zębowego. Taki model wygląda też na niedokończony, bardziej jak surowy odlew niż gotowy model diagnostyczny. Wysokość 10–11 mm bywa spotykana przy różnych modelach roboczych, ale w klasycznych modelach diagnostycznych według PTO jest po prostu za mała. Przy takiej wysokości trudniej zachować właściwe proporcje pomiędzy częścią anatomiczną a częścią bazową i model nie spełnia w pełni standardu porównywalności pomiarów. Z drugiej strony wysokość 16–17 mm wydaje się na pierwszy rzut oka „bezpieczna”, bo model stoi stabilnie, ale w praktyce taki cokół jest już nadmiernie wysoki. Pojawia się problem z przechowywaniem, większe zużycie gipsu, a model robi się ciężki i nieporęczny. Przy zbyt wysokim cokole łatwiej też o błędy przy przycinaniu – można za bardzo podciąć okolice wyrostka zębodołowego, żeby tylko model wyglądał smuklej. Typowym błędem myślowym jest założenie, że wystarczy, aby model był „mniej więcej równy” i żeby dało się go postawić na stole. Standard ortodontyczny jest bardziej precyzyjny: wysokość cokołu 13–14 mm zapewnia powtarzalność, ułatwia dokumentację fotograficzną, analizę modeli i porównywanie wyników leczenia. Im bardziej odchodzimy od tej wartości, tym bardziej modele tracą swoją wartość diagnostyczną, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wyglądają w porządku.