Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Mesiodens bardzo często myli się osobom uczącym się z różnymi wariantami anatomicznymi siekacza przyśrodkowego, ale to zupełnie inna historia. To nie jest ani siekacz przyśrodkowy o podwójnym korzeniu, ani siekacz o poszerzonej koronie. Podwójny korzeń czy poszerzona korona mogą występować jako anomalie budowy zęba stałego, ale nadal mówimy wtedy o tym samym, fizjologicznym zębie w łuku – o siekaczu przyśrodkowym. Mesiodens natomiast jest odrębnym, dodatkowym zębem, który powstaje w wyniku nadmiernej aktywności listewki zębowej i zalicza się go do zębów nadliczbowych. Błąd myślowy polega często na tym, że ktoś skupia się na samym słowie „mesio–”, kojarząc je z przyśrodkowym położeniem siekacza, i automatycznie zakłada, że chodzi o zmodyfikowany ząb własny, a nie o dodatkowy. Kolejna pułapka to skojarzenie z zębami trzonowymi – niektórzy myślą, że skoro nadliczbowy, to musi być w odcinku bocznym, jak tzw. distomolar. Tymczasem mesiodens z definicji lokalizuje się w odcinku przednim szczęki, w linii pośrodkowej, między górnymi siekaczami przyśrodkowymi, często podniebiennie. Zęby nadliczbowe trzonowe opisujemy osobno i mają one inne nazwy oraz typowe umiejscowienie. W dobrych praktykach stomatologicznych i technicznych przyjmuje się, że każde odstępstwo od typowej liczby zębów wymaga dokładnej diagnostyki radiologicznej, a mesiodens jest jednym z najczęstszych takich przypadków w odcinku przednim. Dlatego nie można go traktować jako „powiększonego” czy „podwójnego” siekacza, tylko jako osobny ząb, który często zaburza prawidłowe wyrzynanie i ustawienie zębów siecznych w łuku. Poprawne rozróżnienie tych pojęć jest ważne przy analizie modeli, planowaniu ustawienia zębów w protezach i przy współpracy z ortodontą, bo inne jest postępowanie z anomalią korzenia, a inne z zębem nadliczbowym, który z reguły kwalifikuje się do usunięcia.