Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Problem złamanej klamry w protezie częściowej osiadającej kusi, żeby „pójść na skróty”, ale z technicznego punktu widzenia większość intuicyjnych pomysłów jest po prostu nieprawidłowa. Całkowita wymiana protezy tylko z powodu uszkodzenia pojedynczej klamry jest zazwyczaj nieuzasadniona klinicznie i ekonomicznie. W praktyce tak radykalne rozwiązanie rozważa się dopiero wtedy, gdy proteza jest już mocno zużyta, niedopasowana do podłoża, podłoże protetyczne jest znacznie zresorbowane albo planowana jest zmiana koncepcji protezowania. Samo złamanie klamry, przy poprawnie funkcjonującej reszcie płyty, najczęściej kwalifikuje się do naprawy, a nie do wykonywania nowej pracy od zera. Drugi częsty pomysł to lutowanie połamanej klamry. W protezach osiadających klamry są zwykle z drutu ze stopu chromowo-kobaltowego lub innego stopu o określonej sprężystości. Lutowanie w takim miejscu zmienia strukturę metalu, wprowadza strefę przegrzania i naprężeń, osłabia sprężystość ramienia klamry i bardzo zwiększa ryzyko ponownego pęknięcia, często tuż obok lutu. Dodatkowo połączenie lutowane jest mniej przewidywalne pod względem wytrzymałości, a w środowisku jamy ustnej, przy obciążeniach żucia i zmianach temperatury, takie rozwiązanie jest po prostu krótkotrwałe i niezgodne z dobrą praktyką. Pojawia się też zamieszanie związane z formułowaniem odpowiedzi o wycisku „na” protezie. W praktyce chodzi o to, by proteza podczas wycisku znajdowała się w ustach pacjenta i była włączona do wycisku – czyli technicznie odlewa się wycisk z protezą, a nie wylewa gips bezpośrednio „na” nią w sposób przypadkowy. Jeżeli technik nie ma prawidłowo odwzorowanej relacji protezy do zębów filarowych i podłoża, doginanie nowej klamry będzie obarczone dużym błędem: klamra może wyjść za ciasna, za luźna, przesunięta względem podcienia retencyjnego. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro proteza kiedyś pasowała, to wystarczy naprawić element metalowy „mniej więcej” w tym samym miejscu. W rzeczywistości warunki w jamie ustnej są dynamiczne, a naprawa musi uwzględniać aktualną sytuację kliniczną. Dlatego właśnie poprawne postępowanie opiera się na wykonaniu wycisku z protezą w ustach, odlaniu modelu i dopiero na takim modelu precyzyjnym dogięciu oraz zakotwieniu nowej klamry, zgodnie ze standardami napraw protez częściowych osiadających.