Kły górne posiadają powierzchnie:
W kłach górnych wyróżniamy powierzchnie: przyśrodkową, tylną, wargową i podniebienną – i właśnie taki zestaw jest zgodny z klasyczną terminologią anatomiczną stosowaną w stomatologii. „Przyśrodkowa” oznacza stronę zwróconą w kierunku linii pośrodkowej łuku zębowego, co jest ważne przy opisie kontaktów zębów sąsiednich i przy analizie punktów stycznych. „Tylna” (dystalna) to powierzchnia skierowana ku tyłowi łuku, w stronę zębów bocznych. „Wargowa” stosowana jest dla zębów przednich szczęki (siekaczy i kłów) i opisuje stronę skierowaną do wargi górnej; w praktyce technika dentystycznego ma to znaczenie np. przy modelowaniu kształtu korony zęba w wosku czy w akrylu, żeby zachować prawidłowy profil estetyczny. „Podniebienna” to powierzchnia skierowana do jamy ustnej właściwej, ku podniebieniu twardemu – kluczowa przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych, bo wpływa na prowadzenie kłowe i prowadzenie przednie. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć, że w uzębieniu górnym używamy określenia „wargowa/policzkowa” i „podniebienna”, a w dolnym częściej „wargowa/policzkowa” i „językowa”. Dobra praktyka jest taka, żeby w opisach prac protetycznych, w kartach laboratoryjnych i przy komunikacji lekarz–technik zawsze trzymać się tej standardowej nomenklatury, bo to zmniejsza ryzyko pomyłek przy szlifowaniu, ustawianiu zębów i kontroli kontaktów okluzyjnych. W ortodoncji i przy planowaniu prowadzenia kłowego prawidłowe rozpoznanie powierzchni wargowej i podniebiennej kła górnego jest podstawą do prawidłowego kształtowania toru ruchu żuchwy i ochrony zębów bocznych przed przeciążeniem.
W odpowiedziach błędnych główny problem polega na pomieszaniu terminologii anatomicznej z potocznymi skojarzeniami typu „przód–tył–policzek–warga”. W anatomii stomatologicznej obowiązuje dość precyzyjny podział: zęby przednie w szczęce mają powierzchnię wargową i podniebienną, a nie policzkową. Określenie „policzkowa” odnosi się głównie do zębów bocznych, czyli przedtrzonowców i trzonowców, które kontaktują się bezpośrednio z policzkiem. Kieł górny, mimo że leży bocznie względem siekaczy, nadal zaliczany jest do grupy zębów przednich i dlatego mówimy o powierzchni wargowej, a nie policzkowej. Użycie policzkowej w stosunku do kła wynika często z intuicji: ktoś patrzy z zewnątrz i myśli „to jest przy policzku”, ale terminologia anatomiczna jest tu bardziej konsekwentna i trzyma się podziału grup zębowych. Kolejna pułapka to zastępowanie określeń „przyśrodkowa” i „tylna” słowami „przednia” i „boczna”. W zębach górnych poprawne jest mówienie o powierzchni przyśrodkowej (mezjalnej) – bliżej linii pośrodkowej łuku – oraz tylnej (dystalnej) – dalej w kierunku zębów trzonowych. Sformułowania „przednia” czy „boczna” są zbyt ogólne i nie funkcjonują jako oficjalne nazwy powierzchni zęba. Podobnie mylące jest łączenie „przedniej” z „tylną” albo „boczną” w jednej odpowiedzi, bo sugeruje to orientację względem twarzy, a nie względem łuku zębowego. Typowym błędem myślowym jest patrzenie na ząb jak na dowolny przedmiot w przestrzeni, zamiast w odniesieniu do całego łuku i płaszczyzn anatomicznych. W praktyce technika dentystycznego takie drobne, pozornie tylko językowe pomyłki potrafią się zemścić: źle opisana powierzchnia w karcie zlecenia może skutkować niewłaściwym ukształtowaniem korony, nieprawidłowymi kontaktami stycznymi albo zaburzeniem prowadzenia kłowego. Dlatego warto od początku wyrabiać sobie nawyk używania terminów: przyśrodkowa, tylna (dystalna), wargowa i podniebienna dla kłów górnych, zgodnie ze standardami anatomii stomatologicznej i podręcznikami morfologii zębów.