Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Cierń w protezie szkieletowej wielu osobom kojarzy się trochę ogólnie z „dodatkowym zaczepem” albo elementem poprawiającym trzymanie protezy. Stąd łatwo pomylić jego rolę z funkcjami retencji czy stabilizacji. Tymczasem w klasycznej teorii protez częściowych cierń jest przede wszystkim elementem podparcia – jego zadaniem jest przenoszenie sił żucia na ząb filarowy i zapobieganie pionowemu osiadaniu protezy na błonie śluzowej. To nie jest sprężyna ani amortyzator, więc nie poprawia sprężystości protezy. Konstrukcja szkieletowa z natury ma być możliwie sztywna, wykonana z metalu o odpowiedniej sztywności, żeby siły były przewidywalnie przekazywane. Nadmierna sprężystość w tym kontekście to wada, a nie zaleta, bo prowadzi do przeciążeń i mikroruchów. Cierń też nie służy do zapewniania dobrego przylegania protezy do podłoża śluzówkowego. Za przyleganie i retencję odpowiadają inne elementy: klamry, płyta protezy, czasem wykorzystuje się efekt adhezji, kohezji i napięcia powierzchniowego w protezach akrylowych, ale nie ciernie. One wręcz „unoszą” część protezy na zębie, żeby nie dopuścić do nadmiernego ucisku na śluzówkę. Można się też pomylić myśląc, że cierń służy do wyznaczania toru wprowadzenia protezy. Tor wprowadzenia ustala się w paralelometrze, analizując równoległość powierzchni zębów i podcieni, a ciernie są później do tego toru dostosowywane. One muszą być zgodne z zaplanowanym kierunkiem osadzania, ale same go nie wyznaczają. Typowym błędem jest wrzucanie do jednego worka wszystkich metalowych elementów protezy i przypisywanie im „ogólnej” funkcji trzymania. W dobrej praktyce protetycznej każdy element ma bardzo konkretną rolę: klamra – retencja, cierń – podparcie, łącznik – sztywne połączenie. Jak się to raz jasno poukłada w głowie, pytania tego typu stają się dużo prostsze i bardziej logiczne.