Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na ilustracji strzałka wskazuje otwór położony na przedniej powierzchni trzonu szczęki, poniżej brzegu podoczodołowego, czyli typowe miejsce otworu podoczodołowego. Łatwo tu jednak pomylić różne struktury, bo nazwy są do siebie trochę podobne i wszystkie kojarzą się z okolicą oczodołu i szczęki. Otwór ślepy (foramen caecum) w ogóle nie znajduje się w tej części czaszki – leży w okolicy przedniego dołu czaszki, między kością czołową a sitową, na powierzchni wewnętrznej, a nie na przedniej ścianie twarzy. W praktyce technika dentystycznego praktycznie się go nie dotyka, bo nie jest punktem orientacyjnym przy pracach protetycznych ani ortodontycznych. Kanał szczękowy natomiast przebiega wewnątrz kości szczękowej, w głębi, i prowadzi naczynia oraz nerw zębodołowy górny tylny; nie jest widoczny jako pojedynczy otwór na zewnętrznej powierzchni kości w tym miejscu. W badaniach radiologicznych kanał szczękowy ocenia się raczej na przekrojach CBCT czy na zdjęciach bocznych, a nie jako punkt na powierzchni. Z kolei kanał oczodołowy kojarzy się z zawartością oczodołu – to raczej określenie dla struktur przebiegających wewnątrz oczodołu, takich jak kanał nerwu wzrokowego czy szczeliny oczodołowe, a nie dla małego otworu na kości szczękowej. Typowym błędem jest utożsamianie wszystkiego, co „koło oka”, z kanałami oczodołowymi, ale w anatomii twarzoczaszki rozróżniamy bardzo precyzyjnie: otwór podoczodołowy leży poniżej brzegu oczodołu i jest końcowym ujściem kanału podoczodołowego. To właśnie z tego otworu wychodzą naczynia i nerw podoczodołowy, które mają duże znaczenie przy znieczuleniach, zabiegach chirurgicznych i planowaniu protez czy szyn. Dlatego poprawna identyfikacja tej struktury to taka podstawowa dobra praktyka w anatomii stomatologicznej – pomaga uniknąć pomyłek podczas pracy na żywym pacjencie i przy analizie modeli oraz zdjęć radiologicznych.