Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym pytaniu dość łatwo pomylić mięśnie, bo wszystkie nazwy brzmią podobnie technicznie, ale ich funkcja w układzie ruchowym żuchwy jest zupełnie inna. Kluczem jest rozróżnienie mięśni żucia od mięśni nad- i podgnykowych. Mięsień dwubrzuścowy należy do mięśni nadgnykowych i przy ustalonej kości gnykowej przede wszystkim obniża żuchwę, czyli pomaga w otwieraniu ust. Jest bardzo ważny przy ruchach połykania i mówienia, ale nie odpowiada za unoszenie żuchwy, wręcz działa przeciwnie. Podobnie mięsień bródkowo-gnykowy, biegnący od okolicy bródkowej żuchwy do kości gnykowej, działa jako mięsień obniżający żuchwę i unoszący kość gnykową, co ma znaczenie dla połykania i stabilizacji dna jamy ustnej. Mięsień żuchwowo-gnykowy tworzy dno jamy ustnej, współpracuje z językiem i innymi strukturami przy połykaniu, mowie i utrzymaniu śliny, ale także należy do grupy mięśni, które raczej otwierają niż zamykają usta. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro mięśnie te przyczepiają się do żuchwy, to „na logikę” mają ją unosić. W anatomii jednak liczy się kierunek przebiegu włókien oraz punkt ustalony i ruchomy. W mięśniach nadgnykowych, przy ustalonej kości gnykowej, żuchwa jest pociągana w dół. Do unoszenia żuchwy służą klasyczne mięśnie żucia: żwacz, skroniowy i skrzydłowe przyśrodkowe. To one odpowiadają za siłę zacisku, za stabilizację zwarcia i prawidłową funkcję stawu skroniowo-żuchwowego. W praktyce protetycznej i ortodontycznej pomylenie tych funkcji może prowadzić do złego rozumienia przyczyn bólu, bruksizmu czy niestabilności protez. Dlatego warto sobie jasno poukładać: mięśnie skroniowy i żwacz zamykają, a mięśnie nadgnykowe głównie otwierają żuchwę i współpracują z aparatem językowym.