Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na tym schemacie bardzo łatwo pomylić mięśnie dna jamy ustnej, bo patrzymy na uproszczony rysunek, a nie preparat anatomiczny. Wiele osób intuicyjnie zaznacza mięsień bródkowo-gnykowy, bo kojarzy go z okolicą podbródka, jednak ten mięsień jest wąski, leży głębiej i przyczepia się do kolca bródkowego żuchwy, a nie szerokim wachlarzem do kresy żuchwowo-gnykowej. Na typowych rycinach jest on przedstawiany jako wąski pas biegnący niemal w linii pośrodkowej, a nie jako rozległa płaszczyzna tworząca całe dno jamy ustnej. Podobnie błędne bywa wskazanie mięśnia rylcowo-językowego – tutaj przeszkadza nazwa, bo zawiera słowo „językowy”, więc część osób automatycznie kojarzy go z okolicą języka widoczną na rysunku. Ten mięsień w rzeczywistości rozpoczyna się na wyrostku rylcowatym kości skroniowej, przebiega głęboko i skośnie, dochodząc do bocznej ściany języka, i na takich prostych schematach dna jamy ustnej zwykle w ogóle nie jest pokazany. Jeszcze inny trop myślowy to mięsień mostkowo-językowy, który w klasycznym opisie anatomicznym praktycznie nie występuje jako odrębny, standardowy mięsień u człowieka; w nomenklaturze używanej w stomatologii i protetyce nie ma on znaczenia praktycznego. W testach bywa to trochę podchwytliwe, ale dobrą praktyką jest zawsze patrzeć na kształt i rozległość zaznaczonego mięśnia: jeśli tworzy on szeroką przeponę dna jamy ustnej, biegnie od wewnętrznej powierzchni trzonu żuchwy do kości gnykowej i szwu pośrodkowego, to musi być mięsień żuchwowo-gnykowy. Z mojego punktu widzenia warto sobie zapamiętać, że to właśnie on ma największy wpływ na kształt okolicy językowej protez dolnych i na przebieg tzw. podjęzykowej granicy wycisku, co jest standardem w dobrej praktyce protetycznej.