Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W klasyfikacji Kennedy’ego kluczowe jest rozróżnienie, czy mamy do czynienia z brakiem skrzydłowym, czyli końcowym, czy z luką ograniczoną zębami z obu stron. To jest podstawowa rzecz, która często myli uczniów i nawet osoby już pracujące w gabinecie. Klasa III oznacza pojedynczy, ograniczony brak boczny, gdzie za luką znajduje się jeszcze ząb trzonowy lub przedtrzonowy, pełniący funkcję zęba filarowego. Jeśli na schemacie widzimy, że łuk zębowy kończy się bezzębnym odcinkiem bez dystalnego zęba, nie może to być klasa III, tylko jedna z klas skrzydłowych: I lub II. Rysunki przedstawiają różne konfiguracje braków: są tam zarówno braki obustronnie skrzydłowe, jak i jednostronne, a także sytuacje, gdzie odcinek przedni jest zachowany, a boczne zęby są utracone. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie „ładnego, symetrycznego” schematu z klasą III, podczas gdy według zasad Kennedy’ego nie liczy się estetyka rysunku, tylko obecność lub brak zębów dystalnych względem luki. Kolejna częsta pomyłka polega na patrzeniu tylko na jeden odcinek brakowy, bez ogólnej analizy całego łuku – a klasyfikacja zawsze odnosi się do całego łuku zębowego, nie do pojedynczego zęba. W praktyce protetycznej takie błędne rozpoznanie klasy może prowadzić do niewłaściwego zaplanowania protezy: np. zastosowania konstrukcji jak dla braku ograniczonego, podczas gdy w rzeczywistości mamy brak skrzydłowy wymagający innego rozkładu podpór, klamer i płyty protezy. Moim zdaniem warto za każdym razem przećwiczyć sobie „na sucho”: gdzie zaczyna się i kończy łuk, gdzie są ostatnie zęby stałe, czy po obu stronach luki mamy filary. Dopiero wtedy wybiera się klasę wg Kennedy’ego i ewentualne pola dodatkowe. Dzięki temu unika się automatycznego, trochę na czuja, dopasowywania rysunku do numeru klasy, co niestety bywa bardzo złudne.