Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W klasyfikacji Kennedy’ego kluczowe jest nie tylko to, gdzie brakuje zębów, ale też czy ubytek jest ograniczony zębami filarowymi, czy ma charakter tzw. wolnego końca. Bardzo często myli się poszczególne klasy, patrząc tylko na liczbę brakujących zębów, a nie na ich położenie w łuku. Rysunki przedstawione w pytaniu obrazują różne typy braków w żuchwie, ale tylko jeden z nich pokazuje typowy brak przedni przekraczający linię pośrodkową, czyli IV klasę Kennedy’ego. Na rysunku 1 mamy sytuację, gdzie zachowane są jedynie zęby przednie, a brakuje zębów bocznych obustronnie – to klasyczny przykład braku dwustronnego typu wolnych końców, czyli klasa I Kennedy’ego. Taki układ wymaga protezy częściowej osiadającej z rozległymi powierzchniami podparcia w odcinku bocznym, a nie protezy projektowanej jak dla klasy IV. Rysunek 3 pokazuje brak jednostronny boczny typu wolnego końca, co odpowiada klasie II Kennedy’ego: po jednej stronie łuku zachowane są zęby aż do końca, po drugiej występuje brak dystalny. Tu planuje się inne rozmieszczenie klamer, często klamry odciążające i specjalne ustawienie zębów sztucznych, bo proteza pracuje wahadłowo wokół linii podpór. Z kolei rysunek 4 prezentuje brak boczny ograniczony z obu stron zębami filarowymi – to typowa klasa III Kennedy’ego, czyli brak międzyzębowy, który biomechanicznie zachowuje się zbliżenie do mostu, tylko w formie protezy częściowej. Tutaj proteza jest bardziej stabilna, bo opiera się na zębach filarowych po obu stronach luki. Błąd polega zwykle na tym, że patrzy się na kształt łuku albo liczbę zębów narysowanych w protezie, zamiast na położenie głównej luki i to, czy przekracza ona linię pośrodkową. IV klasa zawsze dotyczy odcinka przedniego, a zęby boczne są zachowane i stanowią filary, co widać wyłącznie na rysunku 2.