Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na powierzchniach żujących zębów bardzo łatwo pomylić przedtrzonowce z trzonowcami, szczególnie kiedy rysunek jest uproszczony. Podstawą rozróżnienia jest liczba i układ guzków, przebieg bruzd oraz ogólny kształt korony. Pierwszy ząb przedtrzonowy górny ma dwa wyraźne guzki i stosunkowo prostą rzeźbę: jedną główną bruzdę międzyguzkową i brak rozbudowanego układu dodatkowych bruzd. Na błędnie wybieranych rysunkach widzimy najczęściej obraz bardziej złożony: kilka guzków o zbliżonej wysokości, rozgałęzione bruzdy centralne i dodatkowe bruzdki, co jest typowe dla zębów trzonowych, a nie dla pierwszego przedtrzonowca górnego. To właśnie to nadmierne „skomplikowanie” powierzchni żującej powinno zapalić lampkę ostrzegawczą. Typowym błędem jest sugerowanie się samym ogólnym owalnym kształtem korony, bez analizy liczby guzków i ich proporcji. W praktyce laboratoryjnej takie pomyłki skutkują ustawieniem zęba o zbyt rozbudowanej powierzchni żującej w miejscu przedtrzonowca, co zaburza prowadzenie okluzyjne, może powodować interferencje w ruchach ekscentrycznych i w efekcie przyspieszone zużycie materiału lub dyskomfort pacjenta. Z mojego doświadczenia dobrze działa zasada: przedtrzonowiec górny – dwa wyraźne guzki, prosta główna bruzda; jeżeli na rysunku zaczyna się robić „las guzków i bruzd”, zwykle patrzymy już na trzonowiec, a nie na pierwszy przedtrzonowiec.