Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W klasyfikacji Angle’a kluczowe jest ustawienie pierwszych trzonowców stałych, a dopiero potem patrzymy na pozycję siekaczy i kształt profilu. Wiele osób skupia się tylko na wyglądzie siekaczy, co łatwo prowadzi do pomyłek między I a II klasą albo między I a II podgrupą. Na jednym z przedstawionych schematów widać wyraźnie przodozgryz, czyli sytuację, w której dolny łuk zębowy wysuwa się przed górny. Taka konfiguracja odpowiada raczej III klasie Angle’a, a nie II klasie, niezależnie od tego, jak bardzo pochylone są siekacze. To jest typowy błąd: patrzenie na wysunięcie dolnych siekaczy zamiast na relację guzków i bruzd pierwszych trzonowców. Inny z rysunków ukazuje stosunkowo prawidłową relację trzonowców (klasa I) z jedynie niewielkimi zaburzeniami ustawienia siekaczy – tu nie ma charakterystycznego przesunięcia całej szczęki górnej względem żuchwy, więc nie możemy mówić o II klasie. Jeszcze inny wariant to II klasa, ale z I podgrupą, gdzie siekacze górne są bardziej retrudowane, często występuje głęboki zgryz, a nagryzienie poziome nie jest aż tak zwiększone. W II podgrupie, której dotyczy pytanie, spodziewamy się właśnie dużego overjetu i protruzji górnych siekaczy, co odróżnia ją od pierwszej podgrupy. Z mojego doświadczenia typowym błędem jest utożsamianie każdej II klasy z II podgrupą tylko dlatego, że „górne są do przodu”, bez dokładnego porównania rysunku z opisem podręcznikowym. W pracy technika ortodontycznego takie pomyłki skutkują źle dobraną konstrukcją aparatu – na przykład zaplanowaniem mechaniki typowej dla korekcji zgryzu głębokiego przy I podgrupie, zamiast nastawienia się na redukcję nadmiernego overjetu w II podgrupie. Dlatego zawsze warto wrócić do podstaw: relacja pierwszych trzonowców, potem charakter i kierunek wychylenia siekaczy, a dopiero na końcu ogólny wygląd profilu pacjenta.