Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W pytaniach o woski bardzo łatwo pomylić ich nazwy z faktycznym zastosowaniem, bo w praktyce wszystkie wyglądają dość podobnie, a różnią się głównie właściwościami fizycznymi i przeznaczeniem. Wosk kleisty służy przede wszystkim do łączenia elementów: mocowania igieł, drutów, przyklejania części na modelu, czasem do tymczasowego ustalenia pozycji. Jego główna cecha to lepkość i dobra adhezja po lekkim podgrzaniu, a nie konturowość. On ma się „przyklejać”, a nie odtwarzać precyzyjne krawędzie, dlatego zupełnie nie nadaje się jako materiał do wzorników odlewanych konstrukcji. Z kolei wosk modelowy kojarzy się wielu osobom z dokładnym kształtowaniem, bo faktycznie używa się go do modelowania np. wałów zwarciowych, ustawiania zębów czy kształtowania zarysów protez. Jednak jego zadaniem jest raczej umożliwienie wygodnego formowania i obróbki, a nie idealne, bezresztkowe spalanie w temperaturach odlewniczych. Spala się on mniej czysto niż typowy wosk odlewniczy i może pozostawiać zanieczyszczenia w masie osłaniającej, co jest niezgodne z dobrymi praktykami odlewniczymi. Wosk wyciskowy natomiast przeznaczony jest do wykonywania specjalnych wycisków, korekt brzegów łyżek, czasem do rejestracji zwarcia. Charakteryzuje się plastycznością w temperaturze jamy ustnej i odpowiednią elastycznością, a nie wysoką konturowością w sensie techniki odlewniczej. Typowym błędem myślowym jest założenie, że „skoro czymś się modeluje” albo „coś dobrze przylega do podłoża”, to będzie ono też idealne do odlewów. W praktyce materiałoznawstwo stomatologiczne jasno rozróżnia grupę wosków: odlewnicze muszą się wypalać całkowicie czysto, bez pozostałości, przy określonym reżimie wygrzewania formy. Dlatego tylko wosk do odlewów spełnia jednocześnie warunek wysokiej konturowości i bezresztkowego spalania; pozostałe rodzaje wosków, choć przydatne, są przeznaczone do zupełnie innych etapów pracy technika dentystycznego.