Wybranie wyrostka kłykciowego jako elementu budowy stawu skroniowo‑żuchwowego jest zgodne z anatomią czynnościową narządu żucia. Staw skroniowo‑żuchwowy tworzą: głowa żuchwy, czyli właśnie wyrostek kłykciowy (processus condylaris), dół żuchwowy kości skroniowej oraz krążek stawowy. To na wyrostku kłykciowym znajduje się powierzchnia stawowa, która ślizga się po stoku stawowym kości skroniowej podczas ruchów otwierania ust, wysuwania i ruchów lateralnych. W praktyce protetycznej i stomatologicznej ten fragment żuchwy jest kluczowy przy ustawianiu artykulatora, rejestracji zwarcia centralnego czy przy regulacji prowadzenia kłykciowego w urządzeniach diagnostycznych. Moim zdaniem, bez dobrego ogarnięcia położenia i funkcji wyrostka kłykciowego trudno potem sensownie interpretować bóle w okolicy stawu skroniowo‑żuchwowego, trzaski, przeskakiwanie czy ograniczenie rozwarcia. W obrazowaniu radiologicznym (np. CBCT) zawsze zwraca się uwagę na kształt głowy żuchwy, obecność zniekształceń zwyrodnieniowych, spłaszczeń czy osteofitów właśnie na wyrostku kłykciowym. Przy parafunkcjach, bruksizmie i przeciążeniach protetycznych dochodzi do nadmiernego obciążania tego elementu stawu. Dlatego przy planowaniu protez, szyn relaksacyjnych, a nawet przy zwykłym szlifowaniu zębów pod korony trzeba uwzględniać biomechanikę ruchów kłykci żuchwy, bo to od nich zależy tor ruchu żuchwy i stabilność kontaktów międzyłukowych.
W tym pytaniu bardzo łatwo dać się złapać na skojarzeniach z różnymi wyrostkami kości skroniowej i żuchwy, bo nazwy brzmią podobnie i wszystkie są „gdzieś w tej okolicy”. Trzeba jednak trzymać się twardej anatomii stawu skroniowo‑żuchwowego. Elementem żuchwy biorącym bezpośredni udział w tworzeniu stawu jest wyrostek kłykciowy, czyli głowa żuchwy z szyjką. To on kontaktuje się z dołem żuchwowym kości skroniowej poprzez krążek stawowy i tworzy właściwą powierzchnię stawową. Wyrostek dziobiasty żuchwy, choć też jest wyrostkiem tej samej kości, nie wchodzi w skład stawu. Jest miejscem przyczepu mięśnia skroniowego i pełni głównie rolę dźwigni dla mięśni żucia. Łatwo go pomylić z kłykciowym, bo oba leżą w gałęzi żuchwy, ale tylko kłykciowy tworzy głowę stawową. Z kolei wyrostek rylcowaty i wyrostek sutkowaty to elementy kości skroniowej, położone w sąsiedztwie stawu, ale nie stanowią jego części składowych. Rylcowaty jest długim, cienkim wyrostkiem, do którego przyczepiają się m.in. mięśnie i więzadła (np. więzadło rylcowo‑żuchwowe), więc ma znaczenie bardziej dla zawieszenia żuchwy i ruchomości szyi niż dla samej powierzchni stawowej. Wyrostek sutkowaty służy przede wszystkim jako miejsce przyczepu mięśnia mostkowo‑obojczykowo‑sutkowego i jest ważny w anatomii szyi, a nie w budowie TMJ. Typowym błędem jest myślenie: „skoro coś jest przy kości skroniowej, to pewnie tworzy staw skroniowo‑żuchwowy”. Tymczasem w opisie stawu zawsze szukamy konkretnych powierzchni stawowych: dołu żuchwowego i guzka stawowego po stronie kości skroniowej oraz głowy żuchwy, czyli właśnie wyrostka kłykciowego. Reszta wyrostków w tej okolicy ma znaczenie pomocnicze, mięśniowe lub więzadłowe, ale nie jest elementem samego stawu w sensie anatomicznym.