Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W klasyfikacji konstytucjonalnej Kretschmera każdy typ ma dość charakterystyczny „pakiet” cech somatycznych i czaszkowo-zębowych, dlatego mieszanie ich między sobą prowadzi do typowych nieporozumień. Typ pykniczny kojarzy się z sylwetką krępą, skłonnością do odkładania tkanki tłuszczowej, bardziej zaokrąglonymi rysami twarzy. W obrębie uzębienia częściej opisuje się zęby o nieco bardziej obłych kształtach, łuki zębowe bywają szersze, ale bez tak wyraźnej dominacji kłów i tak „kwadratowych” siekaczy, jak u atletyka. Kto kieruje się tylko ogólną masywnością sylwetki, może odruchowo wybrać pyknika, a to jednak inny wzorzec. Typ leptosomiczny (asteniczny) to z kolei osoba o wąskiej, smukłej budowie, z długą, wąską klatką piersiową i delikatniejszą twarzą. Tu łuki zębowe są raczej wąskie, zęby wydają się smukłe, wydłużone, bez tej charakterystycznej „kwadratowości” siekaczy i silnej ekspozycji kłów. Dla tego typu dobiera się zwykle zęby sztuczne o węższym kształcie, co jest zupełnie inną estetyką niż dla atletyka. Odpowiedź asteniczno-pykniczny sugeruje myślenie kategoriami mieszanego lub pośredniego typu, ale w klasycznym ujęciu Kretschmera opis z pytania odnosi się konkretnie do typu atletycznego, nie do form hybrydowych. Typowym błędem jest też skupienie się wyłącznie na ogólnej budowie ciała, bez zwrócenia uwagi na opis morfologii zębów: kwadratowe siekacze, jedna płaszczyzna z kłami, dominacja kłów w łuku. W planowaniu protez i ustawianiu zębów technik powinien zawsze łączyć obraz ogólnej sylwetki, kształt twarzy i bardzo konkretne cechy zębów naturalnych, zamiast polegać na intuicyjnym skojarzeniu „gruby – pyknik, chudy – leptosomik”. Dopiero takie całościowe podejście daje harmonijny, zgodny z zasadami anatomii stomatologicznej efekt estetyczny.