Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Przy tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie klasy gipsu kojarzą się z modelami, ale w praktyce protetycznej każdy typ ma inne zastosowanie i inne parametry mechaniczne. Gips klasy I jest bardzo miękki, używany głównie jako gips wyciskowy lub do prostych, pomocniczych odlewów, gdzie nie wymaga się dużej wytrzymałości. Taki materiał absolutnie nie nadaje się na model roboczy do protezy całkowitej polimeryzowanej termicznie, bo byłby podatny na kruszenie, ścieranie i deformacje już przy samym opracowywaniu wosku, nie mówiąc o docisku podczas puszkowania i polimeryzacji akrylu. Gips klasy II, czyli gips modelowy miękki, bywa używany do modeli orientacyjnych, modeli pomocniczych, do mocowania w artykulatorze. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu uczniów myli go z gipsem do modeli roboczych, bo nazwa „modelowy” brzmi podobnie. Jednak jego wytrzymałość na ściskanie i odporność na ścieranie są wciąż zbyt niskie jak na model pod protezę całkowitą. Taki model szybko się wyrobi, brzegi się zaokrąglą, a dokładność płyty protezy spadnie. Z kolei gips klasy IV ma bardzo wysoką wytrzymałość i twardość, jest przeznaczony głównie do prac precyzyjnych, jak korony, mosty, wkłady, czyli do protez stałych, gdzie wymagana jest minimalna rozszerzalność i maksymalna stabilność wymiarowa. Teoretycznie ktoś może pomyśleć: „im twardszy, tym lepszy”, ale w przypadku protez całkowitych to nie jest najlepsze podejście. Gips klasy IV jest droższy, bardziej skurczowy, trudniejszy w obróbce przy dużych modelach bezzębia, a jego nadmierna twardość nie jest tu aż tak potrzebna. Typowym błędem jest patrzenie tylko na nazwę klasy, bez powiązania jej z konkretną technologią: protezy całkowite na akryl na ciepło wymagają właśnie kompromisu między twardością a praktyczną obróbką, co zapewnia gips klasy III. Dlatego wybór innych klas wynika zwykle z nieznajomości standardowych zaleceń materiałoznawczych i technologii wykonania protez całkowitych.