Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Modele diagnostyczne w ortodoncji bardzo łatwo pomylić z modelami roboczymi, stąd potem biorą się różne błędne skojarzenia dotyczące ich zastosowania. Trzeba jasno oddzielić etap diagnostyczny od etapu wykonawczego. Model diagnostyczny powstaje po to, żeby lekarz i technik mogli rozpoznać wadę zgryzu, przeanalizować warunki zgryzowe i zaplanować terapię. Na takim modelu wykonuje się pomiary, analizy przestrzenne, ocenia nagryz, klasę Angle’a, asymetrie łuków. Natomiast ustalanie zgryzu konstrukcyjnego to już zupełnie inna bajka – odbywa się przy użyciu rejestratów zgryzowych, często z zastosowaniem wosków zgryzowych, kęsów zwarciowych czy specjalnych szablonów. Zgryz konstrukcyjny ustala się głównie przy aparatach czynnościowych i przy pracach protetycznych, ale nie robi się tego na samym modelu diagnostycznym, tylko na podstawie klinicznej rejestracji i dopiero potem ewentualnie przenosi na modele robocze. Podobnie wykonanie aparatu czynnościowego wymaga modeli roboczych, odpowiednio opracowanych, z uwzględnieniem ustawienia klamer, śrub, elementów drucianych – model diagnostyczny jest tu punktem wyjścia, ale sam w sobie nie służy do bezpośredniego wykonania aparatu. Naprawa uszkodzonego aparatu także opiera się na modelach roboczych lub kontrolnych odlewanych z aktualnego wycisku, bo trzeba odtworzyć aktualne warunki zgryzowe pacjenta, a nie historyczne modele diagnostyczne sprzed kilku miesięcy. Typowym błędem jest myślenie, że skoro wszystko „dzieje się na modelu”, to każdy model ma to samo zastosowanie. W rzeczywistości w dobrej praktyce ortodontycznej rozróżnia się wyraźnie modele diagnostyczne, studyjne, robocze i kontrolne, a tylko te pierwsze służą przede wszystkim do rozpoznania wady zgryzu i dokumentacji stanu wyjściowego, a nie do ustalania zgryzu konstrukcyjnego czy technicznego wykonawstwa i napraw aparatu.