Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na ilustracji pokazano typową klamrę Bonwilla, a nie konstrukcję naddziąsłową, Bonyhard ani zwykłą klamrę okrężną. Warto chwilę się przyjrzeć geometrii tego elementu. Klamra naddziąsłowa ma zupełnie inny charakter – jej ramiona przebiegają bardziej nad linią największej wypukłości korony, wykorzystując retencję naddziąsłową, często o bardziej delikatnym kształcie, stosowaną tam, gdzie chcemy maksymalnie oszczędzić twarde tkanki zęba i uniknąć głębokiego wchodzenia w strefy poddziąsłowe. Na zdjęciu widać natomiast masywną, odlewaną konstrukcję, która obejmuje kilka zębów i ma wyraźny centralny łącznik, co zupełnie nie pasuje do prostej klamry naddziąsłowej. Mylenie jej z określeniem „Bonyhard” wynika zwykle z podobieństwa nazw. W praktyce protetycznej funkcjonuje konkretny, klasyczny podział klamer nazwanych od autorów, m.in. Bonwilla, Roach’a itd. W standardowych podręcznikach i skryptach technikum protetycznego nie znajdziemy klamry Bonyhard jako odrębnego, utrwalonego typu, dlatego takie skojarzenie świadczy raczej o pomyłce terminologicznej niż o realnym typie konstrukcji. Z kolei klamra okrężna to klasyczna klamra obejmująca pojedynczy ząb dookoła korony, z ramieniem retencyjnym przechodzącym przez podcienie i ramieniem przeciwstawiającym po stronie wyrostka. Na ilustracji nie ma pojedynczego, okrężnego objęcia jednego zęba, tylko rozbudowany element obejmujący kilka zębów i pełniący również funkcję szynującą. Typowym błędem jest patrzenie tylko na fragment ramienia i automatyczne zakładanie, że skoro coś „opasa ząb”, to na pewno jest okrężne. W diagnostyce elementów protez szkieletowych kluczowe jest spojrzenie na całą konstrukcję: liczbę ramion, obecność centralnego łącznika, sposób rozłożenia sił i funkcję stabilizującą. Właśnie te cechy pozwalają poprawnie rozpoznać klamrę Bonwilla.