Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na rysunku widoczny jest schematyczny obraz żuchwy z zaznaczonymi głowami wyrostków kłykciowych oraz punktem między dolnymi siekaczami, połączonymi liniami w kształt równobocznego trójkąta. Jest to tzw. trójkąt Bonwilla, a nie trójkąt Gerbera, Fischera czy Campera. Pomyłki biorą się zwykle stąd, że w protetyce funkcjonalnej występuje kilka nazwisk i łatwo je ze sobą pomieszać, zwłaszcza gdy ktoś kojarzy tylko, że „coś z geometrią żuchwy”. Trójkąt Bonwilla odnosi się do żuchwy i położenia stawów skroniowo‑żuchwowych względem siekaczy. Służy do opisu kinematyki żuchwy i jest mocno wbudowany w konstrukcję wielu artykulatorów. Natomiast linia Campera to zupełnie inna rzecz: przebiega od skrzydła nosa do górnego brzegu tragusa ucha i służy głównie do orientacji płaszczyzny okluzyjnej w protezach całkowitych szczęki. Nie ma tam żadnego trójkąta między kłykciami a siekaczami, tylko odniesienie do czaszki i tkanek miękkich twarzy. Nazwiska Gerbera i Fischera też częściej wiążą się z koncepcjami okluzji, rejestracją zwarcia, metodami ustawiania zębów, a nie z konkretnym trójkątem jak u Bonwilla. Typowy błąd polega na tym, że każdy geometryczny schemat w protetyce zaczyna się wielu osobom kojarzyć z Camperem, bo ta linia jest bardzo popularna na kursach. Warto więc porządkować sobie w głowie: Camper – linia referencyjna dla płaszczyzny okluzyjnej; Bonwill – równoboczny trójkąt między głowami kłykciowymi a dolnymi siekaczami, związany z ruchami żuchwy i konstrukcją artykulatorów. Świadome rozróżnianie tych pojęć ułatwia później poprawne ustawianie zębów sztucznych i unikanie błędów w rejestracji zwarcia.