Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Klasyfikacja Kennedy’ego opiera się przede wszystkim na położeniu głównej luki bezzębowej oraz na tym, czy brak jest skrzydłowy (końcowy), czy ograniczony z obu stron zębami filarowymi. W przypadku IV klasy mówimy zawsze o pojedynczym, przednim braku ograniczonym z obu stron – typowo w odcinku siekaczowo–kłowym. Właśnie dlatego ilustracje przedstawiające braki boczne lub skrzydłowe nie mogą być zaliczone do klasy IV, nawet jeśli wizualnie wydają się podobne. Częsty błąd myślowy polega na tym, że studenci patrzą głównie na długość luki, a nie na jej lokalizację. Jeżeli brak znajduje się w odcinku bocznym i rozciąga się dystalnie do końca łuku, to zgodnie z zasadą Kennedy’ego będzie to klasa I (obustronny brak skrzydłowy) lub klasa II (jednostronny brak skrzydłowy), nigdy klasa IV. Z kolei brak ograniczony w odcinku bocznym, otoczony zębami filarowymi, odpowiada klasie III. W niektórych schematach do tego dochodzą jeszcze modyfikacje, ale w klasyfikacji Kennedy’ego klasa IV z definicji nie ma modyfikacji – jest tylko jedna, pojedyncza luka przednia. W praktyce protetycznej pomylenie klasy może prowadzić do złego zaprojektowania protezy: inne ustawienie osi obrotu, inny rozkład podpór, inny typ klamer czy elementów precyzyjnych. Dlatego dobrze jest za każdym razem przeanalizować model: najpierw lokalizację głównego braku (przedni czy boczny), potem czy brak jest skrzydłowy, czy ograniczony, i dopiero na końcu dopasować numer klasy. Takie systematyczne podejście bardzo ułatwia prawidłową analizę paralelometryczną i bezpieczne zaprojektowanie protezy częściowej lub szkieletowej.