Na której ilustracji przedstawiony jest schemat IV klasy braków zębowych według klasyfikacji Kennedy’ego?
Na ilustracji 2 widoczny jest klasyczny schemat IV klasy braków zębowych według Kennedy’ego – czyli pojedynczy, ograniczony z obu stron brak w odcinku przednim, najczęściej w rejonie siekaczy i kłów. Moim zdaniem to jedna z tych klas, które najłatwiej zapamiętać, bo od razu widać „dziurę” z przodu łuku zębowego, a zęby boczne są zachowane po obu stronach. W praktyce protetycznej taki brak traktujemy jako brak podporowy, ale z bardzo dużymi wymaganiami estetycznymi i fonetycznymi. Przy projektowaniu protezy częściowej szkieletowej w klasie IV Kennedy’ego planuje się zwykle klamry i podparcia na zębach bocznych, natomiast w odcinku przednim stosuje się różne rozwiązania retencyjne, żeby nie obciążać nadmiernie siekaczy (np. ciernie, zasuwy, zatrzaski, czasem elementy precyzyjne). Standardowo, zgodnie z zasadami klasyfikacji Kennedy’ego, nie bierze się pod uwagę braków w odcinku przednim jako klasy I czy II, nawet jeśli pacjentowi brakuje wielu zębów – jeśli luka jest ograniczona z obu stron i znajduje się z przodu, to zawsze będzie to klasa IV, bez modyfikacji. Dobrą praktyką jest też pamiętanie, że w tej klasie oś obrotu protezy przebiega przez zęby boczne, a baza w odcinku przednim musi być odpowiednio rozległa, żeby równomiernie przenosić siły żucia i nie powodować urazów błony śluzowej. W technice dentystycznej przy modelowaniu szkieletu dla klasy IV zwraca się szczególną uwagę na ustawienie zębów sztucznych tak, aby odtworzyć nie tylko estetykę, ale też prawidłową artykulację głosek, bo pacjent bardzo szybko wyczuwa tu najmniejsze niedokładności.
Klasyfikacja Kennedy’ego opiera się przede wszystkim na położeniu głównej luki bezzębowej oraz na tym, czy brak jest skrzydłowy (końcowy), czy ograniczony z obu stron zębami filarowymi. W przypadku IV klasy mówimy zawsze o pojedynczym, przednim braku ograniczonym z obu stron – typowo w odcinku siekaczowo–kłowym. Właśnie dlatego ilustracje przedstawiające braki boczne lub skrzydłowe nie mogą być zaliczone do klasy IV, nawet jeśli wizualnie wydają się podobne. Częsty błąd myślowy polega na tym, że studenci patrzą głównie na długość luki, a nie na jej lokalizację. Jeżeli brak znajduje się w odcinku bocznym i rozciąga się dystalnie do końca łuku, to zgodnie z zasadą Kennedy’ego będzie to klasa I (obustronny brak skrzydłowy) lub klasa II (jednostronny brak skrzydłowy), nigdy klasa IV. Z kolei brak ograniczony w odcinku bocznym, otoczony zębami filarowymi, odpowiada klasie III. W niektórych schematach do tego dochodzą jeszcze modyfikacje, ale w klasyfikacji Kennedy’ego klasa IV z definicji nie ma modyfikacji – jest tylko jedna, pojedyncza luka przednia. W praktyce protetycznej pomylenie klasy może prowadzić do złego zaprojektowania protezy: inne ustawienie osi obrotu, inny rozkład podpór, inny typ klamer czy elementów precyzyjnych. Dlatego dobrze jest za każdym razem przeanalizować model: najpierw lokalizację głównego braku (przedni czy boczny), potem czy brak jest skrzydłowy, czy ograniczony, i dopiero na końcu dopasować numer klasy. Takie systematyczne podejście bardzo ułatwia prawidłową analizę paralelometryczną i bezpieczne zaprojektowanie protezy częściowej lub szkieletowej.