Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Wkład koronowy typu inlay to uzupełnienie wewnątrzkoronowe, które pozostaje w granicach anatomicznych ścian zęba i nie obejmuje guzków. Właśnie ten element odróżnia go od pozostałych rozwiązań pokazanych na ilustracjach. Na niektórych rysunkach czarny obszar wyraźnie wychodzi na stoki guzków, ma kształt bardziej rozlany i przypomina raczej onlay lub nawet częściową koronę, czyli uzupełnienie pokrywające guzki i wzmacniające koronę zęba. To jest częsty błąd myślowy: jeśli wypełnienie jest rozległe, wiele osób automatycznie utożsamia je z inlay, bo „siedzi w zębie”. Tymczasem w protetyce stałej rozróżniamy bardzo precyzyjnie: inlay – tylko wnętrze korony, onlay – pokrycie jednego lub kilku guzków, overlay lub korona – rekonstrukcja praktycznie całej powierzchni żującej. Na jednej z ilustracji widać element, który szeroko rozchodzi się na powierzchnię żującą i opiera się na stokach guzków – taki kształt ma za zadanie przenieść siły żucia i zabezpieczyć osłabione ściany, więc jest to typowe onlay, nie inlay. Inny rysunek pokazuje wręcz jakby „czapkę” obejmującą znaczną część korony, co funkcjonalnie zbliża się już do częściowej korony, a nie do skromnego wkładu wewnątrzkoronowego. Jeżeli patrząc na schemat widzisz, że materiał wychodzi poza obrys bruzdy centralnej i zaczyna modelować całe guzki, to zgodnie z zasadami preparacji i klasycznymi podręcznikami protetyki nie jest to już wkład typu inlay. W praktyce klinicznej takie pomyłki skutkują albo zbyt zachowawczą odbudową przy bardzo zniszczonym zębie, albo odwrotnie – nadmiernym szlifowaniem zdrowych tkanek. Dlatego warto zawsze myśleć o tym, czy uzupełnienie ma tylko wypełniać ubytek wewnątrzkoronowo, czy również ma zadanie ochronne dla guzków – i na tej podstawie klasyfikować je jako inlay, onlay albo koronę.