Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W tym zadaniu łatwo dać się zmylić ogólnym kształtem zarysu korony i położeniem bruzd, a nie zwrócić uwagi na liczbę i rozmieszczenie guzków. Pierwszy trzonowiec dolny stały ma w typowej, najczęściej występującej odmianie pięć guzków: trzy po stronie policzkowej i dwa po stronie językowej. Warianty czteroguzkowe również się zdarzają, ale są uznawane za odmiany mniej typowe. Na rysunkach innych niż 3 bruzdy tworzą układy bardziej zbliżone do morfologii czteroguzkowej, z uproszczonym przebiegiem bruzdy centralnej i mniej wyraźnym wyodrębnieniem guzka dystalno-policzkowego. Typowym błędem jest kierowanie się samym zarysem korony – ktoś patrzy, że korona jest mniej więcej prostokątna czy lekko trapezowata i od razu kojarzy ją z pierwszym trzonowcem, nie analizując dokładnie wzoru guzkowo–bruzdowego. Z mojego doświadczenia sporo osób myli także schemat pierwszego trzonowca z drugim, który częściej ma cztery guzki i bardziej krzyżowy układ bruzd. Tymczasem w prawidłowej, najczęstszej odmianie pierwszego trzonowca dolnego kluczowe jest właśnie wyraźne wyodrębnienie piątego guzka policzkowego i charakterystyczny, rozgałęziony przebieg bruzd przypominający literę „Y”. Jeśli o to nie zadbamy przy modelowaniu wosku, ustawianiu zębów w protezach czy projektowaniu w CAD/CAM, powstają zaburzenia okluzji, zbyt punktowe kontakty lub przeciwnie – utrata prawidłowych prowadzeń. Dlatego przy podobnych pytaniach warto zawsze liczyć guzki i śledzić dokładnie kierunek bruzd, a dopiero potem sugerować się ogólnym kształtem.