Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W metodzie Gysiego ustawienie pierwszego przedtrzonowca górnego jest dość precyzyjnie zdefiniowane i każde większe odejście od tych zasad powoduje zaburzenia okluzji. Ząb ten powinien być ustawiony niemal pionowo, z lekkim przechyleniem korony w stronę policzkową, tak aby guzki znalazły się w prawidłowym stosunku do zęba przeciwstawnego. Oś długie zębów górnego i dolnego nie mogą się mijać pod dużym kątem, bo wtedy dochodzi do ścinania kontaktów, nadmiernego prowadzenia guzkowego i przeciążenia pojedynczych punktów okluzyjnych. Na niewłaściwych rysunkach widać zbyt duże pochylenie zęba górnego lub nieprawidłowe ustawienie względem płaszczyzny zgryzu, co w praktyce skutkowałoby przedwczesnymi kontaktami przy ruchach bocznych i protruzji. Typowym błędem jest sugerowanie się wyłącznie estetyką łuku zębowego i „dopasowywanie” korony do sąsiadów, bez kontroli toru ruchu żuchwy w artykulatorze. Z mojego doświadczenia właśnie przy przedtrzonowcach technicy często ustawiają ząb zbyt pochylony podniebiennie, licząc na lepsze podparcie policzka, albo odwrotnie – zbyt policzkowo, przez co dochodzi do rozszerzenia łuku i zaburzenia prowadzenia kłów. W dobrych praktykach protetycznych przyjmuje się, że przedtrzonowce górne w metodzie Gysiego mają pełnić funkcję stabilizującą, a nie dominującą w okluzji, więc ich guzki nie mogą blokować ruchów żuchwy. Dlatego każda konfiguracja, w której oś zęba jest wyraźnie odchylona, a guzki nie trafiają w bruzdy zębów dolnych, jest po prostu biomechanicznie nieprawidłowa i w gotowej protezie szybko dałaby objawy w postaci otarć, niestabilności i dyskomfortu pacjenta.