Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Na rysunku numer 4 nie wskazuje ani kości klinowej, ani czołowej, ani potylicznej, tylko kość skroniową, położoną bocznie w środkowej części czaszki. Pomyłki w tym zadaniu wynikają zwykle z mylenia położenia kości podstawy czaszki i ich granic szwów. Kość klinowa leży głębiej, w środku podstawy czaszki i z boku na preparatach widać głównie jej skrzydła większe, które tworzą fragment dołu skroniowego, ale jednak są bardziej ku przodowi, za oczodołem. Na takim uproszczonym rysunku klinowa nie będzie opisywać środkowego, bocznego odcinka ściany czaszki, tylko raczej rejon przyoczodołowy. Kość czołowa natomiast tworzy czoło oraz górne ściany oczodołów; jest zdecydowanie z przodu czaszki, powyżej nosa i oczodołów, a nie w okolicy przewodu słuchowego. Jej rozpoznanie ułatwia charakterystyczne położenie przednie i zaokrąglony kształt łuski czołowej. Kość potyliczna znajduje się z tyłu i u podstawy czaszki, otacza otwór wielki i nie schodzi tak wyraźnie w okolice ucha. Typowy błąd polega na tym, że wszystko, co bardziej z tyłu, jest automatycznie brane za potylicę, a wszystko pośrodku za kość klinową. W anatomii głowy trzeba patrzeć nie tylko na to, czy coś jest „z przodu” czy „z tyłu”, ale też na struktury charakterystyczne: obecność zarysu przewodu słuchowego, wyrostka sutkowatego, łuku jarzmowego. Właśnie te elementy wskazują na kość skroniową, która jest kluczowa dla stawu skroniowo‑żuchwowego i dla prawidłowego przenoszenia obciążeń zgryzowych. Dlatego w pracy technika dentystycznego i w dobrych praktykach nauczania anatomii stomatologicznej tak mocno podkreśla się umiejętność szybkiego rozpoznawania tej kości na schematach i modelach czaszek.