Na rysunku twarzoczaszki cyfrą 1 jest oznaczony
Na rysunku cyfrą 1 faktycznie zaznaczony jest otwór podoczodołowy (foramen infraorbitale). To niewielki, ale bardzo ważny punkt orientacyjny na kości szczękowej, położony poniżej brzegu podoczodołowego, mniej więcej w jednej linii z drugim zębem przedtrzonowym. Z tego otworu wychodzi nerw podoczodołowy – gałąź nerwu szczękowego V2 – oraz naczynia podoczodołowe. W praktyce stomatologicznej i protetycznej wykorzystuje się tę wiedzę przy znieczuleniach przewodowych w odcinku przednim szczęki, przy planowaniu implantów, a także przy modelowaniu płyty protezy tak, żeby nie uciskać przebiegu nerwu. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk lokalizowania foramen infraorbitale zarówno na pacjencie, jak i na modelu gipsowym – ułatwia to ocenę przebiegu unerwienia zębów siecznych i kłów szczęki. W chirurgii stomatologicznej otwór podoczodołowy jest też punktem orientacyjnym przy cięciach w przedsionku jamy ustnej i przy zabiegach w obrębie zatoki szczękowej, bo tędy biegną naczynia, których lepiej nie uszkodzić. Dobre praktyki mówią, żeby zawsze brać pod uwagę możliwe osobnicze różnice położenia otworu (czasem jest trochę bardziej przyśrodkowy lub boczny) i palpacyjnie go zlokalizować przed iniekcją środka znieczulającego.
Na rysunku zaznaczona jest struktura położona poniżej brzegu oczodołu, na trzonie szczęki, czyli otwór podoczodołowy. Częsty błąd polega na myleniu go z innymi otworami i kanałami tej okolicy, bo na sucho, bez przestrzennego wyobrażenia, wszystkie te nazwy brzmią podobnie. Otwór ślepy (foramen caecum) znajduje się zupełnie gdzie indziej – w obrębie przedniego dołu czaszki, między kością czołową a sitową, przy grzebieniu kogucim. Ma znaczenie raczej neurochirurgiczne niż stomatologiczne i nie jest widoczny na bocznym rysunku twarzoczaszki. Kanał szczękowy biegnie wewnątrz trzonu szczęki, od otworu podoczodołowego do okolicy guzowatości szczęki, i nie jest bezpośrednio widoczny na zewnętrznej powierzchni kości – na rysunku zewnętrznym widać tylko jego ujście, czyli właśnie otwór podoczodołowy. Z kolei kanał oczodołowy kojarzy się wielu osobom z przebiegiem nerwu wzrokowego, ale ten przechodzi przez kanał nerwu wzrokowego w skrzydle mniejszym kości klinowej, głęboko w oczodole, a nie na powierzchni trzonu szczęki. Typowym błędem jest patrzenie bardziej na nazwę niż na topografię: „oczodołowy – to pewnie przy oczodole” albo „szczękowy – to na szczęce”, bez dokładnego skojarzenia przebiegu struktur. W anatomii stomatologicznej kluczowe jest łączenie nazwy z konkretnym punktem palpacyjnym i jego znaczeniem klinicznym. Otwór podoczodołowy jest wyczuwalny palcem na żywym pacjencie, odpowiada za wyjście nerwu podoczodołowego i dlatego to on, a nie żaden kanał wewnętrzny czy otwór ślepy, jest zaznaczony na takiej bocznej projekcji czaszki.