Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W stomatologii dość łatwo pomylić właściwości różnych stopów metali, bo większość z nich jest w jakimś stopniu odporna na korozję i nadaje się do pracy w jamie ustnej. Problem w tym, że pytanie dotyczy najwyższej biozgodności i praktycznie całkowitej odporności na korozję, a to bardzo zawęża wybór. Nikiel jest powszechnie stosowany w stopach dentystycznych, zwłaszcza w stopach nikiel–chrom, ale jest jednym z częstszych alergenów kontaktowych. U wielu pacjentów wywołuje reakcje nadwrażliwości, zmiany śluzówkowe, czasem objawy ogólne. Dlatego współczesne zalecenia i dobre praktyki raczej ograniczają jego użycie tam, gdzie materiał ma długotrwały kontakt z tkankami, szczególnie u osób z wywiadem alergicznym. Stopy kobaltu, najczęściej kobalt–chrom–molibden, są bardzo popularne w protezach szkieletowych, bo są sztywne, stosunkowo lekkie i dobrze odporne na korozję w środowisku jamy ustnej. Natomiast nie dorównują tytanowi, jeśli chodzi o biozgodność i długoterminową stabilność elektrochemiczną, a u części pacjentów mogą również prowokować reakcje nadwrażliwości na składniki stopu. Platyna z kolei kojarzy się z metalem szlachetnym i wysoką odpornością korozyjną, co jest prawdą, ale w praktyce stomatologicznej używa się jej rzadko i raczej w stopach z innymi metalami szlachetnymi, głównie ze względu na cenę i właściwości mechaniczne. Nie jest standardem w implantologii ani podstawowym materiałem konstrukcyjnym protez. Typowy błąd myślowy przy tym pytaniu polega na tym, że ktoś utożsamia „metal szlachetny” albo „metal twardy i wytrzymały” z automatycznie najwyższą biozgodnością. Tymczasem nowoczesne standardy w implantologii i protetyce od lat wskazują tytan i jego stopy jako materiał pierwszego wyboru tam, gdzie wymagamy jednocześnie długotrwałego kontaktu z tkankami, osteointegracji oraz maksymalnej ochrony przed korozją w zmiennym, wilgotnym i chemicznie aktywnym środowisku jamy ustnej.