Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Norma okluzji w odcinku bocznym w zwarciu centralnym jest bardzo precyzyjnie zdefiniowana w ortodoncji i protetyce i odnosi się do klasy I Angle’a. Wiele osób myli tę klasyfikację z podziałem Bauma albo z innymi klasami Angle’a, bo nazwy są podobne i na zajęciach trochę to się zlewa. Klasy Bauma dotyczą jednak zupełnie czego innego – opisują stosunki anatomiczne w uzębieniu mlecznym oraz kolejność wyrzynania się zębów, a nie docelową normę okluzji w stałym uzębieniu bocznym. Stosowanie klasy II lub III Bauma do opisu okluzji w odcinku bocznym u dorosłego pacjenta jest po prostu merytorycznie chybione, bo ta skala nie służy do oceny relacji trzonowców stałych w zwarciu centralnym. Z kolei klasa II Angle’a to już wada zgryzu, a nie norma. W tej sytuacji guzek policzkowy mezjalny pierwszego trzonowca górnego znajduje się bardziej mezjalnie w stosunku do trzonowca dolnego, co daje tzw. tyłozgryz trzonowcowy. Taka relacja powoduje gorsze warunki prowadzenia żuchwy, często zwiększone przeciążenia w odcinku przednim, a także sprzyja stłoczeniom zębów dolnych. Ustawianie tego jako „normy” przy planowaniu protez czy odbudów stałych prowadzi do niestabilnej okluzji, parafunkcji i problemów ze stawem skroniowo‑żuchwowym. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro klasa II albo III też jest w klasyfikacji Angle’a, to każda z nich może być jakąś „odmianą normy”. Niestety nie – tylko klasa I jest przyjęta jako wzorzec prawidłowej okluzji bocznej. Dlatego przy analizie modeli, ustawianiu zębów w protezach czy ocenie potrzeby leczenia ortodontycznego zawsze szukamy relacji klasy I Angle’a jako punktu odniesienia, a wszystko, co od niej odbiega, traktujemy jako potencjalną nieprawidłowość wymagającą korekty lub przynajmniej obserwacji.