Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

W technice wykonywania modeli ortodontycznych kolejność obcinania podstawy nie jest przypadkowa, tylko wynika z zasad geometrycznego ustawienia modeli i późniejszej analizy ortodontycznej. Częsty błąd polega na tym, że ktoś chce od razu „upiększać” model, zaczynając od boków albo od wysokości podstawy, zamiast najpierw zbudować stabilne i logiczne punkty odniesienia. Obcinanie bocznych powierzchni modeli na początku wydaje się sensowne, bo wizualnie szybko widać efekt, ale technicznie jest to dość ryzykowne. Bez wcześniej ustalonej tylnej ściany modelu górnego trudno zachować symetrię, a boczne płaszczyzny mogą wyjść skośne, co potem psuje ustawienie modeli w zgryzie i utrudnia ocenę relacji łuków. Zaczynanie od ustalania wysokości podstawy modelu dolnego też jest mylące, bo to model górny jest w ortodoncji punktem wyjścia – na nim opiera się większość analiz, a żuchwa jest do niego dopasowywana. Jeżeli dolny model zostanie przycięty na niewłaściwą wysokość przed ustaleniem geometrii modelu górnego, można łatwo zaburzyć proporcje obu podstaw, a potem trudno to naprawić bez ponownego, agresywnego szlifowania. Podobnie z wysokością podstawy modelu górnego – sama wysokość bez wyznaczonej tylnej płaszczyzny niewiele daje, bo nie mamy jeszcze stabilnego odniesienia w kierunku strzałkowym. Profesjonalne podejście zakłada najpierw obcięcie tylnej powierzchni modelu górnego, uzyskanie równej, prostopadłej płaszczyzny, a dopiero później stopniowe formowanie wysokości i boków obu modeli. Moim zdaniem sporo pomyłek bierze się z tego, że patrzy się tylko na estetykę modelu, a nie na jego funkcję diagnostyczną i wymogi dokładnego odwzorowania warunków zgryzowych.