Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Obturator jest specyficznym uzupełnieniem protetycznym i łatwo tu o pomyłkę, bo jego działanie mocno łączy się z funkcją mowy, połykania i oddychania, a mniej z estetyką rysów twarzy. W praktyce klinicznej stosuje się go głównie u pacjentów po rozległych zabiegach chirurgicznych w obrębie szczęki, przy rozszczepach podniebienia albo po urazach, gdzie powstaje patologiczne połączenie między jamą ustną a jamą nosową. Kluczową rolą obturatora jest właśnie oddzielenie tych jam – odtworzenie bariery, którą normalnie zapewnia nieuszkodzone podniebienie. To uszczelnienie automatycznie przekłada się na poprawę funkcji mowy, bo powietrze przestaje „uciekać” do nosa, i na poprawę połykania, bo pokarm nie przedostaje się do jamy nosowej. Poprawia się też komfort oddychania, szczególnie gdy wcześniej dochodziło do zaburzeń przepływu powietrza lub przewlekłych stanów zapalnych. Z tego powodu odpowiedzi mówiące o poprawie mowy, oddzieleniu jam czy wsparciu oddychania i połykania opisują rzeczywiste, bardzo istotne zadania obturatora i nie mogą być uznane za zakres, na który „nie wpływa”. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie wszystkich uzupełnień protetycznych do jednego worka pod hasłem „zmieniają wygląd twarzy”. W przypadku obturatora tak nie jest. Projektuje się go zgodnie z zasadami dobrej praktyki protetycznej tak, aby był funkcjonalny, stabilny, możliwie lekki i łatwy do utrzymania w higienie, ale nie pełni on roli klasycznej protezy estetycznej modelującej rysy twarzy. Jeśli więc ktoś zakłada, że skoro to proteza, to na pewno koryguje zarys policzków czy warg, to jest to nadinterpretacja. Estetykę rysów twarzy kształtują przede wszystkim zęby, płyty protez całkowitych lub częściowych oraz epitezy twarzowe, a obturator pozostaje głównie narzędziem do przywracania funkcji i szczelności między jamami.