Kwalifikacja: MED.06 - Wykonywanie i naprawa wyrobów medycznych z zakresu protetyki dentystycznej, ortodoncji oraz epitez twarzy

Porowatość akrylu w protezach całkowitych to bardzo klasyczny temat na pracowni i na egzaminach. Mikropęcherzyki powietrza w masie akrylowej po polimeryzacji najczęściej wynikają z błędów w ilości i ułożeniu masy w puszce oraz z niewłaściwego prowadzenia etapu prasowania. Zbyt duża ilość akrylu w puszce zazwyczaj nie powoduje porowatości, tylko wypływ nadmiaru masy na brzegach puszki i ewentualne zniekształcenia obrzeży, jeśli technik nie usunie nadmiaru prawidłowo. Przy przepełnieniu forma jest wręcz lepiej wypełniona, więc typowa, drobna porowatość rdzenna z powietrza jest mniej prawdopodobna, choć oczywiście mogą pojawić się inne wady, jak naprężenia wewnętrzne czy odstawanie płyty. Często też przecenia się rolę izolacji gips/akryl – brak lub słaba izolacja skutkuje głównie przywieraniem akrylu do gipsu, trudnościami przy otwieraniu puszki, chropowatą powierzchnią od strony podniebiennej lub odśluzówkowej, przebarwieniami, ale nie jest to typowy mechanizm powstawania mikroporów w całej masie tworzywa. To bardziej problem jakości powierzchni i komfortu opracowania, a nie struktury wewnętrznej. Podobnie polimeryzacja z pozostawionym celofanem nie jest klasyczną przyczyną porowatości. Celofan stosuje się w etapie prasowania do kontroli nadmiaru masy i jego obecność lub zapomnienie o jego usunięciu może skutkować zafalowaniem, odciskami folii, lokalnymi naddatkami lub niedokładnym odwzorowaniem detali, ale nie generuje typowej struktury pełnej mikropęcherzyków powietrza w całej płycie protezy. Typowy błąd myślowy przy tym pytaniu polega na skupieniu się na izolacji i celofanie, bo to są elementy „widoczne” w pracowni, zamiast na podstawowej zasadzie: objętość masy akrylowej musi być wystarczająca, by pod ciśnieniem dokładnie wypełnić formę i wyprzeć powietrze. Jeśli masy jest za mało, to choćby izolacja była idealna, a celofan użyty podręcznikowo, porowatość i tak się pojawi.